เมื่อสิ้นประโยคนั้นหลงเฉินก็หัวเราะออกมาอย่างสุดกลั้น โทสะก่อนหน้านี้ก็ได้เลือนหายไปกับสายลม นี่เป็นครั้งแรกที่ทั้งชีวิตของเขาได้พบพานกับหญิงสาวที่น่าสนใจได้ถึงเพียงนี้
หลงเฉินแสยะยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยแล้วมองไปทางฉู่เหยาที่กำลังโกรธจนใบหน้าแดงก่ำและแข็งทื่อ นางคิดเพียงแต่ว่าการกระทำเช่นนี้ถือเป็นการดูแคลนอย่างรุนแรงที่สุด
“ไอ้เจ้าบ้า”
ฉู่เหยาตะโกนลั่นและไม่สนใจในแนวทางของกระบวนท่าของตนเองเลย ท่าทางในตอนนี้ประดุจคนที่ไม่รู้จักวิทยายุทธ์มาก่อนอย่างไรอย่างนั้น แล้วนางก็พุ่งตัวเข้าไปหาหลงเฉินอย่างอุกอาจ
สิ่งที่กำลังปรากฏขึ้นยังเบื้องหน้าของหลงเฉินในตอนนี้ถือว่าเหนือความคาดหมายของเขาเป็นอย่างยิ่ง การจู่โจมตีอย่างหุนหันเช่นนี้ยังไม่เคยพบเคยได้พบเจอจากผู้ใดมาก่อน เขายื่นมือออกไปโดยเร็วเพื่อต้านทานการปะทะเอาไว้ ในใจก็คิดว่าจะผลักฉู่เหยาออกไปอีกทาง
ฉู่เหยาที่กำลังมุ่งตรงเข้ามาอย่างวัวคลั่ง สายตาพร่ามัวด้วยความโกรธขึ้นหน้าจึงทันสังเกตเห็นมือข้างหนึ่งของหลงเฉิน นางจึงยังคงมุ่งหน้าเข้ามาประชิดตัวหลงเฉิน
