“การทุบตีสตรีไม่ใช่ความถนัดของข้า” หลงเฉินตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
เขาเลิกแขนเสื้อขึ้นเผยให้เห็นรอยกัดที่ประทับไว้บนท่อนแขน จากนั้นก็นำเศษผ้าผืนหนึ่งมาพันรัดบาดแผลเอาไว้
คำพูดที่เพิ่งกล่าวออกมาของหลงเฉินทำให้ฉู่เหยามีใบหน้าแดงก่ำยิ่งขึ้น ความโกรธที่เคยมีกลับจางหายไปตั้งแต่เมื่อใดหรือด้วยเหตุใดก็ไม่อาจรู้ได้ มันมลายหายไปเหมือนไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
เมื่อเห็นว่าแขนข้างนั้นของหลงเฉินไม่อาจห่อหุ้มเอาไว้ได้อย่างมิดชิด นางจึงยื่นมืออันขาวผ่องเขาลูบคลำที่เศษผ้าบนท่อนแขนที่ถูกพันไว้อย่างหละหลวมของหลงเฉิน พร้อมกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“มา ข้าจะช่วยพันผ้าพันแผลให้เจ้าเอง”
.
.
