ฉู่เหยาร้องโอดโอยออกมาดังลั่น เสียงลอดผ่านไรฟันออกมา ไม่ช้าก็เริ่มมีหยาดน้ำตาคลอเบ้าทั้งสองข้าง ใบหน้าที่แสดงออกมานั้นทั้งดูเจ็บปวดและน่าเอ็นดู แต่ปากกลับยังไม่ยอมคลายออก ยังคงกัดอย่างเอาเป็นเอาตายแน่นอยู่อย่างนั้น
หลังจากที่หลงเฉินฟาดลงไปทั้งหมดสามครั้ง เขาก็หยุดนิ่ง ไม่ได้ขยับเคลื่อนไหวอีกเลย ไม่ว่าฉู่เหยาจะกัดจมลึกลงไปมากเท่าใด เขาก็ยังคงไม่ขยับ
หลังจากที่ผ่านไปครึ่งชั่วยาม ขากรรไกรของฉู่เหยาก็เริ่มเกิดความด้านชาขึ้นมา และรู้สึกเมื่อยล้าไปทั้งใบหน้า ฉู่เหยาจึงค่อยๆ คลายฟันออกจากท่อนแขนของหลงเฉิน
บัดนี้แขนของหลงเฉินปรากฏร่องรอยของคมเขี้ยวจมลึกพร้อมกับโลหิตที่ไหลออกมาเป็นสาย ชโลมซึมอาบอาภรณ์ หลงเฉินถอนหายใจออกมาแล้วกล่าว “หายโกรธแล้วหรือยัง?”
ฉู่เหยาจ้องไปที่หลงเฉิน ใบหน้าของเขาไม่ได้มีความโกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย แต่กลับปรากฏความโดดเดี่ยวแสนเย็นชาเต็มไปหมด ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดนางจึงเกิดความหวั่นไหวขึ้นมาภายในจิตใจ
“เจ้า…ทำไมจึงไม่สู้กันต่อ” ฉู่เหยาเองก็ไม่ทราบว่าเหตุใดถึงถามออกไปด้วยคำพูดเช่นนั้น หลังจากที่กล่าวจบความรู้สึกเสียใจก็ได้ถาโถมเข้ามา ทั่วทั้งใบหน้าเกิดสีแดงฝาดจางๆ
