หลงเฉินรู้สึกเจ็บปวดรวมร้าวไปทั่วทั้งแขน ฉู่เหยากัดไปที่กล้ามเนื้อของหลงเฉินคล้ายกับจะฉีกออกเป็นชิ้นๆ ไม่ยอมเผยอออกแม้แต่น้อย หลงเฉินสะบัดไปอยู่หลายครั้งก็ไม่หลุด ยิ่งพยายามสลัดให้หลุดก็ยิ่งเจ็บปวดขึ้นเท่านั้น
ความวุ่นวายประสานกับความเจ็บปวดทำให้หลงเฉินไม่อาจอดกลั้นไว้ได้นานกว่านี้ จึงได้ออกแรงฟาดฝ่ามือลงไปยังบนบั้นท้ายของฉู่เหยา
“เพียะ!!”
ช่างเป็นบุญวาสนาของฝ่ามือข้างนี้เสียจริง ใบหน้าของหลงเฉินเต็มเปี่ยมไปด้วยความปิติยินดี ตรงกันข้ามกับความเจ็บปวดที่ยิ่งร้าวรานไปทั่วทั้งแขน จนเปลี่ยนสีหน้ากลับมาแทบไม่ทัน
“รีบปล่อยข้าเลยนะ! ไม่อย่างนั้นข้าจะตีไปที่ก้นของเจ้าอีกรอบ” หลงเฉินตะโกนขู่ออกมาเสียงดัง
แม้หลงเฉินจะขู่ไปอีกหลายประโยค แต่ก็ได้ยินเพียงเสียงดังชิชะจากฉู่เหยา แรงที่ท่อนแขนนั้นกลับไม่ผ่อนลงเลยแม้แต่น้อย ยังคงเจ็บปวดต่อเนื่องกันอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
ความเจ็บปวดรวดร้าวนี้ปะทุขึ้นมาต่อเนื่องจนบัดนี้หลงเฉินไม่อาจนิ่งเฉยได้อีกแล้ว เขาสะบัดแขนอีกข้างออกไปแล้วฟาดลงสามครั้งด้วยความรุนแรงที่ทวีคูณยิ่งกว่าเดิม
