เมื่อมองให้ชัดก็พบว่าบนหลังของเหยี่ยวนักล่ายังมีคนอีกผู้หนึ่งนั่งอยู่ หลงเฉินเริ่มจะรู้สึกเสียใจที่ไม่อาจระวังตัวแต่ก็ช้าเกินไปแล้ว ในช่วงเวลาที่เพิ่งผ่านมาไม่นานนั้นตนเองกำลังได้ใจอยู่ยกใหญ่ แต่กลับมาพลาดท่าทีหลังเช่นนี้เสียเอง
ในเวลานี้ชวนให้นึกถึงวันก่อนนั้นที่เหยี่ยวนักล่าได้นำพาเขาลอยขึ้นสู่เวหานับร้อยลี้ เขานึกภาพที่ตนกำลังจ้องมองลงไปยังบริเวณบนพื้นดินที่อยู่เบื้องล่าง ทำให้หลงเฉินหวาดเสียวจนใบหน้าซีดเผือดขึ้นมา คิดจะขยับตัวหนีแต่ก็ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
ในขณะที่มองไปยังตาข่ายที่หนาแน่นและแข็งแรงเป็นอย่างมาก กลับอดคิดไปอีกนัยไม่ได้ว่าถ้าหากมันเกิดขาดขึ้นมาระหว่างทางกลางอากาศแล้วร่างร่วงหล่นลงไปด้วยความสูงเช่นนี้ ต่อให้หลงเฉินมีนับสิบชีวิตก็คงจะต้องสิ้นลมหายใจเป็นแน่
ต่อให้หลงเฉินมีพลังเทียมฟ้า แต่ถ้าตกลงไปก็คงได้แต่ยอมรับในชะตากรรมอันเลวร้าย และหากร่างกายกระแทกกับพื้นปฐพีที่คงจะแข็งกว่าตอนที่ปะทะกับโจวเย่าหยางอย่างแน่นอน
“ชิ ช่างบังอาจยิ่งนัก ถึงกับหาญกล้ามารังแกน้องชายข้าเชียวหรือ”
