ในเวลาไม่กี่อึดใจต่อมาก็มีน้ำเสียงแหลมดังเจื้อยแจ้วขึ้นมาเสียงหนึ่ง มาจากร่างที่อยู่บนหลังเหยี่ยวนักล่า เสียงนั้นไปเพราะเสนาะหูยิ่งนัก แต่กลับรวมเอาไว้ด้วยความโกรธแค้นอยู่เนืองๆ จนทำให้หลงเฉินร่ำร้องว่าแย่แล้วขึ้นมาในใจ
หลงเฉินบีบมือไปที่ตาข่ายแน่นขึ้น ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่อาจที่จะมองเห็นผู้ที่นั่งอยู่บนหลังของเหยี่ยวนักล่าได้ เขาสงบเสงี่ยมเจียมตัวมากขึ้นเพราะเกรงว่าจะทำให้หญิงสาวนางนี้โกรธเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมามากกว่าเดิม หากว่านางคลายมือออก ร่างของเขา
บุรุษที่ดีจะต้องไม่ถูกหญิงสาวยั่วยุได้ ข้าจึงไม่ควรใส่ใจและคิดเล็กคิดน้อยกับเจ้า หลงเฉินแค่คิดขึ้นมาเท่านั้น แต่ปากกลับปิดสนิทไม่มีเสียงอันใดเล็ดรอดออกมาแม้แต่นิดเดียว หากใครได้มาเห็นตอนนี้คงจะคิดว่าเขาเป็นดั่งลูกนกลูกกาที่น่าสงสาร
เมื่อหญิงสาวที่นั่งอยู่บนหลังของเหยี่ยวนักล่าไม่ได้รับการตอบสนองอันใดจากหลงเฉิน ก็หยุดพล่ามวาจาออกมาเช่นกัน นางจึงหันไปสนใจหุบเขาที่สูงใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า แล้วก็ได้ควบคุมพาหนะโฉบเข้าไปในทันที
