หุบเขาใหญ่ที่ว่าไม่ใช่สถานที่อื่นใด หากแต่เป็นหุบเขาที่หลงเฉินเคยมาเยือนก่อนหน้าเมื่อไม่นานมานี้ ทว่าที่ต่างไปจากครั้งก่อนคือคนพาเขามายังสถานที่แห่งนี้อีกครั้งกลับเป็นม่งฉู่
ครั้งก่อนเข้าได้นั่งอยู่บนหลังของเหยี่ยวตัวยักษ์แล้วร่อนลงอย่างช้าๆ แต่ครั้งนี้กลับถูกจับห้อยโครงเครงเอาไว้กลางเวหาจึงทำให้ช่วงที่ต้องร่อนลงสู่พื้นดินแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
การร่อนลงไม่ได้ราบรื่นเลยแม้แต่น้อย ในระยะห่างที่ห่างจากพื้นดินกว่าสิบจัง หลงเฉินก็ได้ถูกปล่อยให้ร่วงลงมาสู่พื้นอย่างจัง
“โครม”
เสียงกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว ถึงแม้ว่าเขาจะมีการเตรียมพร้อมเอาไว้อยู่บ้าง ทำการไหลเวียนพลังคลุมร่างกายเอาไว้ แต่การตกลงไปในระดับความสูงเช่นนี้ก็ยังไม่เพียงพอที่จะบรรเทาอาการมึนงงไปรอบทิศได้ ศีรษะของเขาคล้ายมีดวงดาวลูกไก่หมุนวนโดยรอบ
“ชิ ช่างบังอาจยิ่งนัก วันนี้หากว่าไม่ได้สั่งสอนเจ้าเสียหน่อย เจ้าก็คงจะไม่เกรงกลัวว่าผู้ใดคือนายคือบ่าว ใช่หรือไม่”
