เสียงนั้นดังกึกก้องท่ามกลางความเงียบงันของหุบเขา เมื่อหลงเฉินได้ยินเสียงนั้นก็ได้เกิดเพลิงลุกโชนในดวงตาทั้งคู่เป็นนัยคล้ายกับว่าหากไม่ทุบตีจนจมูกของคนผู้นี้ให้บี้แบนติดกับผืนดินที่เขานั้นเหยียบย่ำอยู่ก็อย่าได้ขานเรียกเขาว่าเป็นหลงเหย้ (龙爷 ปู่หลง)
ภายในดวงตาหลงเฉินก็ได้รุกโชนไปด้วยเพลิงผลาญขึ้นมาสองสาย ทันใดนั้นก็ได้หันกายไป แต่ว่าเมื่อได้หันกายไป ภายในดวงตาที่เต็มไปด้วยการรุกโชนของโทสะ ก็ได้มอดดับลงไปกว่าครึ่ง
ถึงแม้จะทราบดีว่าอีกฝ่ายนั้นเป็นเพียงหญิงสาวผู้หนึ่งเท่านั้น เมื่อหลงเฉินมองเห็นในปรากฏกายได้ชัดเจนขึ้น เขาก็อดไม่ได้ที่จะเกิดโทสะพลุ่งพล่านขึ้นมา
หญิงสาวผู้นั้นราวกับมีอายุประมาณสิบเจ็ดสิบแปดปี มีสรีระสมส่วน ช่วงเอวเล็กบาง สวมอาภรณ์ยาวสีขาวโปร่ง ที่เอวคาดเอาไว้ด้วยหยกเส้นยาวจนช่วงอกยกสูงขึ้นจนน่าเชยชม ทำให้จุดที่ปิดซ่อนเอาไว้ดูเด่นชัดขึ้นมายิ่งกว่าเดิม
