ที่ทำให้หลงเฉินยิ่งกว่าตกใจก็คือเด็กสาวผู้มีขนคิ้วประดุจก้านต้นหลิว ดวงตาคู่สวยดุจดอกเถ้า มีจมูกที่โด่งเป็นสัน ริมฝีปากเรียวเล็กเป็นกระจับ ที่แม้จะบูดบึ้งไปด้วยอารมณ์โกรธเคืองแต่ก็ยังรู้สึกได้ถึงความงดงามอยู่เต็มประดา
“บังอาจสามหาวยิ่งนัก เจ้ามองไปยังที่ใดกัน?” เมื่อหญิงสาวนางนั้นพบว่าสายตาของหลงเฉินไม่ได้แยแสนางเลยแม้แต่น้อย
ความจริงแล้วโทสะในตอนแรกของเขาได้เลือนจางหายไปหมดสิ้น แต่เมื่อถูกคำพูดนี้ของนาง กระตุ้นมันขึ้นมาอีกครั้ง หลงเฉินจึงยิ้มแล้วกล่าวออกไปอย่างเย็นชา “สาวน้อย เจ้าไปกินอะไรผิดสำแดงมาหรืออย่างไร หรือว่าเป็นเพราะทานโอสถจนเกินขนาด พูดบ้าเป็นต่อยหอยอะไรกัน เป็นเจ้าเองที่ลักพาตัวข้ามายังที่แห่งนี้ มาทำอะไรกัน? หรือว่าที่แท้แล้วเจ้าต้องตากับคุณชายอย่างข้า เมื่อได้พบเห็นความหล่อเหลาจนไม่อาจต้านทานไหวจึงได้วางแผนการร้ายขึ้นมาอย่างนั้นหรือ?”
เมื่อหลงเฉินกล่าวจนถึงตอนท้าย บนใบหน้าของเขาก็ได้แสร้งอาการตื่นตระหนกอย่างน่าหมั่นไส้ หญิงสาวที่กำลังโกรธเคืองอยู่เมื่อครู่เกิดใบหน้าสีแดงก่ำขึ้นมาแทนใบหน้าสีชมพู
