องค์ชายเจ็ดที่ถูกเลี้ยงดูอย่างเอาแต่ใจมาโดยตลอด ตามปกติที่มักจะเป็นฝ่ายรังแกผู้อื่น ทว่ากลับถูกรังแกเสียเองในบัดนี้ ถือได้ว่าเป็นประสบการณ์ที่ยังไม่เคยประสบพบพานมาก่อน เมื่อพบหลงเฉินที่กำลังเดินตรงเข้ามาด้วยรอยยิ้มที่แสนชั่วร้าย เขาก็อดที่จะเผยใบหน้าขาวซีดราวกับกระดาษขาวออกมาไม่ได้
“เจ้าคิดจะทำอะไรกัน? อย่าได้เข้ามานะ!”
เสียงขององค์ชายเจ็ดสั่นเครือด้วยความกลัวถึงที่สุด เขาสัมผัสได้ถึงแววตาที่แผ่รังสีสังหารออกมาอย่างแรงกล้าของหลงเฉิน ราวกับว่ามีมีดคมอันแหลมมาจ่ออยู่ที่คอหอยของเขาในตอนนี้ ขอเพียงหลงเฉินไม่มีสติยับยั้งมันเพียงคราเดียวก็อาจสามารถบั่นศีรษะของเขาเป็นเสี่ยงในทันที
หลงเฉินไม่ได้กล่าวอันใด ริมฝีปากยังคงปรากฏรอยยิ้มที่ทำให้ผู้คนหวาดหวั่นเป็นยิ่งนัก และยังคงมุ่งหน้าเดินไปหาองค์ชายเจ็ด
ตอนนี้ทุกคนต่างก็ยังคงอยู่ในภวังค์ความเงียบงัน หลงเฉินคิดจะทำอะไรกัน? เขาคิดจะสังหารองค์ชายเจ็ดอย่างนั้นหรือ?
“ไม่……อย่าได้เข้ามา”
องค์ชายเจ็ดร่นถอยไปทางด้านหลังไม่หยุด ถอยไปเรื่อยๆ จนหลังชิดกับกำแพง ไม่เหลือหนทางที่จะถอยไปได้อีก