หลงเฉินที่สังเกตเห็นว่าโจวเย้าหยางเริ่มมีลมหายใจที่โรยริน ภายในจิตใจก็คิดว่าตนเองได้ใช้พลังออกไปไม่น้อย ลมหายใจในตอนนี้ของเขาถือได้ว่าอยู่ได้นานกว่าครั้งไหนๆ
หลายปีที่ผ่านมานี้สิ่งที่เขาเกลียดชังมากที่สุดก็คือโจวเย้าหยาง เขาเป็นเหมือนฝันร้ายที่ซ่อนอยู่ทุกที่ทุกเวลา คอยรบกวนจิตใจของหลงเฉินมาโดยตลอด
ในเวลานี้ทั่วทั้งห้องโถงตกอยู่ในความเงียบสงัดจนได้ยินแม้แต่เสียงเข็มร่วง องค์ชายเจ็ดและผู้คนทั้งหมดในบริเวณนั้นต่างก็อยู่ในอาการตกตะลึง แม้แต่เหล่าบุตรขุนนางคนอื่นที่ได้เตรียมพร้อมจะพุ่งเข้ามาก็ต้องหยุดเคลื่อนไหว เมื่อมองเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นไปตรงหน้า แทบทุกคนก็ได้กลืนน้ำลายลงคอไปคำหนึ่ง ตลอดทั่วทั้งร่างกายสั่นเทาจนไม่เป็นตัวของตัวเอง
นับตั้งแต่เริ่มจนถึงตอนนี้หลงเฉินมีใบหน้าที่สงบเยือกเย็นมาโดยตลอด จนเรียกได้ว่าเป็นภาพจำที่น่าหวาดกลัวที่สุดของผู้คนที่พบเจอ เขาดูคล้ายกับเทพสังหารที่ไร้หัวใจผู้หนึ่งอย่างไรอย่างนั้น
หลงเฉินเหลือบมองไปที่โจวเย้าหยางคราหนึ่งและอดที่จะกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ จากนั้นก็มองไปยังองค์ชายเจ็ดที่อยู่ไกลออกไป ก่อนที่จะค่อยๆ มุ่งหน้าเดินตรงไปยังเขา
