หลงเฉินตะโกนออกมาเสียงดังประดุจเสียงฟ้าผ่าท่ามกลางท้องฟ้าที่มีแดดส่อง จนทำให้แก้วหูสะท้านจนยากที่จะทนทานไหว เมื่อโจวเย้าหยางเห็นเช่นนั้นก็ได้พยายามที่จะต้านรับเอาไว้
สายตาทุกคู่ของผู้คนในบริเวณนั้นเกิดประกายความตื่นตกใจขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียง หลงเฉินยกโจวเย้าหยางขึ้น แล้วโยนกระแทกลงกับพื้นอย่างรุนแรง
“ตึง”
เสียงแตกร้าวของพื้นดังขึ้นเป็นแนว พื้นดินเกิดการสั่นไหวคล้ายภูเขาไฟระเบิด ประดุจเสียงกระดูกแตกหักรวดร้าวมากมายนับไม่ถ้วน จนทำให้ผู้คนทั้งหมดเกิดความเจ็บปวดทั้วร่างขึ้นมาตามๆ กัน
“ครืน……ครืน……ครืน”
โจวเย้าหยางที่ถูกกระแทกลงกับพื้นก็ได้กระอักโลหิตออกมาติดต่อกันสามคำ โลหิตที่พุ่งออกมาผสมเอาไว้ด้วยสิ่งปฏิกูลภายในร่างกายนับชิ้นไม่ถ้วน เมื่อกลุ่มคนในบริเวณนั้นเห็นชัดว่าเขาได้รับบาดเจ็บมากเกินกว่าปกติ ไม่อาจจะทนทานรับไว้ได้อย่างมากมาย ภายในร่างกายจึงเกิดการเปลี่ยนแปลงไม่หยุด และสิ่งที่ออกมาอยู่ภายนอกก็ถือว่าไม่น้อยเช่นกัน
เริ่มมีเสียงตื่นตระหนกจากผู้คนเมื่อเห็นว่าโจวเย้าหยางกระอักโลหิตออกมาไม่หยุด ท่อนล่างของเขาอยู่ในอาการแข็งทื่อ อีกทั้งบนพื้นก็ได้เกิดรอยร้าวเพิ่มขึ้นมาเป็นแนวยาว
