แต่ทว่าสิ่งที่ตามมากลับไม่ได้เป็นไปตามที่เขาคาดหวังเอาไว้ มือของหลงเฉินคว้าจับไปยังหมัดของเขาไว้แน่น ไม่ว่าเขาจะดิ้นจนสุดชีวิตเช่นไรก็เหมือนแมลงปอติดตาข่าย ไม่อาจที่จะขยับหนีไปที่ใดได้
โจวเย้าหยางสติแตกด้วยความกลัวถึงที่สุด นี่เป็นพลังอับมหาศาลจากที่ใดกัน หลงเฉินจึงกลับกลายเป็นสัตว์ประหลาดแสนน่ากลัวไปได้ถึงเพียงนี้ เพียงการฝึกยุทธ์จะทำให้กลายเป็นคนละคนไปจากเดิมแทบทั้งสิ้นได้เชียวหรือ ควบคุมจนข้าผู้นี้ดิ้นก็ไม่ได้คลายไม่หลุด
“ซูม”
ทว่าโจวเย้าหยางก็เป็นยอดฝีมือคนหนึ่ง อีกทั้งยังมักจะออกติดตามบิดาไปล่าสัตว์ปีศาจ และเคยพบเจอเหตุการณ์ที่เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายมาก่อน แม้ไม่อาจที่จะสงบจิตใจที่หวาดกลัวเมื่อไม่สามารถสลัดหลุดจากเงื้อมมือของหลงเฉิน จึงได้ยกเท้าขวาเตะเข้าไปยังน่องของหลงเฉินทันที
กระบวนท่านี้เป็นการโจมตีศัตรูอย่างเฉียบพลันเพื่อเอาตัวรอดอย่างหนึ่ง แม้จะธรรมดาสามัญแต่ก็ได้ผลดีอยู่ไม่น้อย แต่ว่าหลงเฉินมองออกและไม่ได้หลบเท้าข้างนั้นของโจวเย้าหยางที่กำลังเตะเข้ามา เขาทำเพียงขยับมืออีกข้างเบาๆ
“รับมือ”
