“เพียะ”
หลงเฉินไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกตกใจอันใดออกมา เพียงแค่ปัดหมัดของโจวเย้าหยาที่กำลังพุ่งเข้ามาตรงหน้าของเขาออกไป พลังหมัดทั้งสองประสานเข้าหากันจนก่อเกิดพายุหมุนวนกระจายไปทั่วทั้งสี่ทิศ เกิดเสียงปะทะของลมดังสนั่นกึกก้อง
ผู้คนทั้งหมดโดยรอบที่เห็นต่างพากันอ้าปากตาค้าง พลังหมัดที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังแห่งความบ้าคลั่งของโจวเย้าหยางกลับถูกหลงเฉินผลักออกไปอย่างง่ายดายเช่นนั้น
“เป็นไปได้อย่างไรกัน?”
โจวเย้าหยางตกใจขึ้นมายกใหญ่ เขาสัมผัสได้ว่าบนหมัดของตนเองนั้นหากทุบลงที่ภูเขาลูกใหญ่ อาจจะระเบิดแตกเป็นธุลีดินก็เป็นได้
และฝั่งตรงข้ามเยี่ยงหลงเฉินที่แม้แต่หนังตาก็ไม่ขยับแม้แต่น้อย เริ่มปรากฏรอยยิ้มแสนชั่วร้ายขึ้นมาที่มุมปาก
“โจวเย้าหยาง คราวนี้ถึงคราวของข้าบ้างแล้ว!”
โจวเย้าหยางขุนหัวลุกขึ้นมาทันที เขารู้สึกราวกับถูกสัตว์ประหลาดยักษ์ใหญ่ตนหนึ่งจับจ้องอยู่อย่างไรอย่างนั้น สติของเขาไม่อยู่กับร่องกับรอย รีบร้อนถอยร่นไปทางด้านหลังอย่างไม่คิดชีวิต
