ทางด้านของโจวเย้าหยางที่กำลังจะพุ่งตัวเข้ามาด้วยเช่นกัน เมื่อได้เห็นหวังหมางที่ลอยกระเด็นไกลออกไป ทำให้เขาตกใจขึ้นมาอย่างหาที่สุดไม่ได้ แม้ว่าพลังการฝึกยุทธ์ของหวังหมางจะไม่ได้แย่มากนัก แต่กลับถูกเขี่ยกระเด็นออกไปเหมือนเป็นเพียงการปัดฝุ่นเช่นนี้ ก็ไม่น่าจะปลอดภัยต่อชีวิตของเขาเช่นกัน
แต่จะมาคิดได้ตอนนี้ก็สายไปเสียแล้ว ไม่มีเวลาที่จะหลบหลีกได้อีกแล้ว โจวเย้าหยางร้องตะโกนออกมาด้วยเสียงอันทรงพลัง พลังฝีมือขั้นก่อรวมระดับที่เจ็ดปะทุขึ้นมาทั่วทั้งร่าง พลังปราณปกคลุมอยู่รอบกายของเขา
“หมัดหกตะวัน (六阳拳)”
เสียงที่เปล่งออกมาด้วยความฮึกเหิมของโจวเย้าหยาง เขาก็ได้วาดหมัดออกมาหมัดหนึ่ง พลังบนหมัดได้ปกคลุมเอาไว้ด้วยแสงสีอ่อนที่หนาแน่นขึ้นจนก่อให้เกิดเงาของพลังทำลายจากวิทยายุทธ์ขึ้นมา
หมัดหกตะวันคือหนึ่งในกระบวนท่าของโจวเย้าหยาง ฝึกเมื่อเนิ่นนานมาแล้ว เพียงหมัดเดียวก็เทียบได้กับพลังนับพันชั่งอันยากที่จะต้านทานไว้ได้
