หลงเฉินส่งสายตามองไปยังโจวเย่าหยางอย่างคนโง่เขลาอย่างไรอย่างนั้น เหลือบมองไปยังหวังหมางที่กำลังกัดฟันตัวเองแล้วเดินปรี่เข้าไปถึงตัวเขา ทันใดนั้นมุมปากก็ได้ปรากฏรอยยิ้มอันแปลกประหลาดขึ้นมาเป็นสาย
“เพียะ”
ความเคลื่อนไหวเป็นไปอย่างรวดเร็วจนแทบไม่ทันหายใจ ผู้คนมากมายมองไปยังการเคลื่อนไหวของหลงเฉินเป็นสายตาเดียว เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวขณะที่ฝ่ามือของหลงเฉินได้วาดลงไปบนใบหน้าของหวังหมาง
ส่งผลให้หวังหมางลอยกระเด็นออกไปไกลในทันที ท่ามกลางอากาศก็ได้เกิดเส้นโค้งอันสวยสดงดงามขึ้นมาสายหนึ่ง พวยพุ่งเป็นสายไปพร้อมกับตัวหวังหมางที่ลอยออกไป เส้นโค้งที่สวยงามนั้นคือประกายแสงสะท้อนจากฟันนับสิบเม็ดที่หลุดร่วงจากปากของหวังหมางนั่นเอง
ตึง!
ร่างกายของหวังหมางหยุดลอยและเข้ากระแทกกับกำแพงอย่างจัง นัยน์ตาทั้งสองข้างปิดลงสนิท เขาสลบไปในทันที แต่ปากยังอ้ากว้างค้างเอาไว้เหมือนกับต้องการที่จะบอกต่อคนทั่วทั้งจักรวรรดิว่าบัดนี้เขาได้กลายเป็นคนที่ทั้ง “หลังหัก” และ “ฟันหลอ” ไปเสียแล้ว
