ในขณะที่พวกเขากำลังมุ่งหน้าเข้าไปจับกุม หลงเฉินเหลือบมองโต๊ะตัวหนึ่งที่สร้างมาจากไม้พันปีที่อยู่ใกล้เท้า ความแข็งแรงของมันดั่งเหล็กกล้า มีน้ำหนักมากจนน่าตกใจ แต่เพียงอึดใจเดียวต่อมากลับถูกหลงเฉินใช้เท้าข้างเดียวเตะจนลอยออกไป พุ่งเข้าหากลุ่มคนที่กำลังเดินกรูเข้ามา
โจวเย้าหยางที่พุ่งตัวออกมาและเห็นโต๊ะกำลังลอยกระเด็นไปในอากาศ ทำให้เขาต้องส่งเสียงดังเฮ้อ ก่อนที่จะส่งพลังทั่วทั้งร่างกายที่ไหลเวียนอยู่ไปที่หมัด แล้วพุ่งเข้ากระแทกกับโต๊ะตัวนั้น
เสียงปะทะนั้นดังสนั่นขึ้นมา ส่วนที่แข็งที่สุดของโต๊ะตัวนี้ได้กระแทกเข้ากับหมัดของโจวเย้าหยาง ผู้ที่เป็นถึงยอดฝีมือในระดับพลังขั้นก่อรวมระดับเจ็ด พลังความน่าหวาดกลัวนั้นเต็มสิบส่วน
ทว่าหลังจากที่ถูกโต๊ะตัวนั้นกระแทกเข้ามา ด้วยสภาวะของร่างกายของเขาที่อืดอาดเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว สิ่งที่เขาไม่คาดคิดมาก่อนนั้นก็คือตำแหน่งที่เขายืนอยู่ตอนนี้เป็นด้านข้างของหวังหมาง และมันดันกลับกลายเป็นเป้าหมายที่ถูก “เพ่งเล่ง” จากหลงเฉินตั้งแต่แรกแล้ว
