ในช่วงเวลานั้นเองสีหน้าของผู้คนทั้งหมดก็ได้แปรเปลี่ยนไป หลงเฉินคิดจะหาที่ตายหรืออย่างไรกัน เหตุใดจึงหาญกล้าพูดเช่นนั้นขึ้นมา หากไม่รวมกับที่ไม่หมอบกราบลงก่อนหน้านี้ อย่างมากก็อาจจะถูกกุมขังหลายวัน ควรจะทำให้เรื่องราวจบลงเพียงแค่นี้ก็พอ
เห็นได้ชัดว่าการกระทำของหลงเฉินในตอนนี้คือต้องการจะก่อกบฏอย่างแน่นอน นี่ถือได้ว่าล่วงเกินมากไป หลงเฉินเป็นบ้าไปแล้วอย่างนั้นหรือ?
“เจ้า…รนหาที่ตาย จับเขามาให้กับข้า!” องค์ชายเจ็ดตะโกนด้วยน้ำเสียงดุดันต่อกลุ่มคนกลุ่มหนึ่ง
เมื่อสิ้นคำสั่งขององค์ชายเจ็ดก็มีคนกลุ่มหนึ่งเดินมาพร้อมกับโจวเย้าหยางที่บัดนี้ปรากฏความปิติยินดีไปทั่วทั้งใบหน้า พวกเขาไม่เอ่ยขานวาจาอันใดตอบ แต่กลับเข้าไปคุมตัวหลงเฉินทันที
ตามปกติแล้วพวกเขาย่อมต้องเกิดความกังวลใจอย่างแน่นอนหากต้องเข้าใกล้หลงเฉินถึงเพียงนี้ แต่เมื่อบัดนี้เป็นคำสั่งจากองค์ชายเจ็ด มันทำให้พวกเขาก็เกิดความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ราวกับกับมีที่พึ่งคุ้มกะลาหัว ต่อให้ทำการทุบตีหลงเฉินจนตายก็ไม่จำเป็นที่จะต้องรับผิดชอบอันใดทั้งสิ้น
“ปึก”
