หากกล่าวถึงเรื่องที่เกี่ยวกับฉู่ฟง หลงเฉินก็ได้สดับรับฟังมาไม่น้อย เขาทราบว่าฮองเฮาในตำหนักตะวันตกเป็นมารดาผู้ที่ให้กำเนิด ให้การเลี้ยงดูอย่างเอาใจใส่ตั้งแต่ยังเยาว์ แต่ฉู่ฟงเป็นผู้ที่นิยมชมชอบการใช้อำนาจบาตรใหญ่แม้อีกฝ่ายจะเป็นถึงระดับองค์ชายเช่นเดียวกันแล้วก็ตาม ราวกับว่าไม่เคยเกรงกลัวผู้ใด คิดไม่ถึงว่าในวันนี้เขาจะมายังสถานที่แห่งนี้ด้วย
เมื่อสายตาได้มองไปเห็นโจวเย้าหยางที่เดินตามติดชิดกายอยู่ข้างๆ ทำให้ภายในใจของหลงเฉินเกิดความกระจ่างแจ้งขึ้นมาทันที ราวกับว่าตัวมันนั้นจงใจที่จะมุ่งเป้ามาที่ตนเอง
ตามขนบธรรมเนียมของเหล่าขุนนาง เมื่อบุตรขุนนางทั้งหมดได้พบกับคนของราชวงศ์ต่างก็ต้องก้มลงกราบเพื่อถวายความเคารพโดยทั้งสิ้น เจ้าอ้วนและพวกพ้อง รวมไปถึงซือเฟิงเองต่างก็อยู่ในลักษณะคุกเข่าหมอบลงกับพื้น นอกเสียจากว่าพวกเขาจะอยู่ในระดับขอบเขตพลังก่อโลหิตได้ ไม่เช่นนั้นก็ไม่อาจมีข้อยกเว้นใดใด
หลงเฉินแสยะยิ้มเล็กน้อย พวกมันคือพรรคพวกเดียวกัน คิดที่จะให้คนอย่างข้าหมอบลงกราบเจ้าอย่างนั้นหรือ? หลงเฉินคิดว่านอกเสียจากบิดามารดาแล้ว ผู้คนที่ควรค่าแก่การก้มลงหมอบกราบยังไม่ถือกำเนิดขึ้นมาเสียด้วยซ้ำไป
