ณ ยอดเขาสูงเสียดฟ้า ดวงตะวันแย้มแสงแดดแรงของเช้าวันใหม่ ม่งฉีจ้องมองไปยังม้วนกระดาษแผ่นหนึ่งที่หลงเฉินยื่นส่งให้ ภายในแววตาอันงดงามนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะพรรณนา นางยื่นมือออกไปแต่ก็ไม่ได้รับกระดาษม้วนนั้นกลับคืนมา
หลงเฉินยิ้มเล็กน้อยแล้วฉุดแขนของม่งฉีไว้เมื่อเห็นว่านางจะไม่รับมันไป เขาวางหนังสือหมั้นหมายม้วนนั้นไว้บนฝ่ามือของนาง
เมื่อมือทั้งสองได้สัมผัสกัน ความรู้สึกมากมายพรั่งพรูขึ้นมากว่าครั้งก่อนที่พบกัน หลงเฉินรู้สึกเหมือนดวงใจจะแหลกสลายไปสิ้น ไม่ง่ายเลยที่จะสงบจิตสงบใจของตัวเองลงได้
“เอาไปเถิด ข้านับถือในน้ำใจของเจ้ายิ่งนัก แม้เรื่องราวกลับกลายมาเป็นเช่นนี้ แต่ข้าก็ไม่เคยนึกเกลียดชังเจ้าแม้แต่น้อย” หลงเฉินจ้องมองใบหน้าแสนงดงามของม่งฉี แล้วกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
แขนข้างหนึ่งกำลังถูกหลงเฉินจับเอาไว้ทำให้ม่งฉีเกิดความตกใจและเขินอายเป็นยิ่งนัก คิดว่าจะชักกลับแต่ร่างกายกลับไม่ยินยอมที่จะทำตามความนึกคิดเสียเลย
