ทันใดนั้นอีกทางหนึ่งก็ปรากฏศรไร้สภาพแบบเดียวกันพุ่งเข้ารับการโจมตีจากชายหนุ่มผู้นั้นเอาไว้จนเกิดเสียงปะทะดังสนั่น หลงเฉินเองก็ได้ถูกพลังขุมนั้นพัดถอยออกไปสี่ห้าก้าว
“ศิษย์พี่ฉี ท่านลงมือทำร้ายคนธรรมดาผู้หนึ่งเช่นนี้ได้อย่างไร หากอาจารย์ทราบเรื่องนี้เกรงว่าคงจะไม่ดีนัก”
ไม่ทราบว่านับตั้งแต่เวลาใดที่สาวน้อยนางหนึ่งมาปรากฏตัวต่อหน้าชายหนุ่มทั้งสองคน ทั้งยังได้ขานเรียกชายหนุ่มผู้นั้นว่าศิษย์พี่ฉีด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ชายหนุ่มผู้มีนามว่าฉีชักสีหน้าเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดนั้น แต่ก็กลับมายิ้มแล้วกล่าวออกมาว่า “ศิษย์น้อง เจ้าเข้าใจผิดแล้ว ข้าเพียงแค่ต้องการทดสอบเขาดูเท่านั้น เหตุใดต้องทำร้ายเขาขึ้นมาจริงๆ กัน?”
หลงเฉินไม่อาจเชื่อในคำพูดของเขาได้ ด้วยพลังแห่งจิตวิญญาณที่อยู่ในศรนั้นก็ยิ่งไม่อาจเชื่อว่าเขาไม่มีความคิดที่จะทำร้ายหลงเฉิน ราวกับเขามองเห็นหลงเฉินเป็นคนไร้สติปัญญา
แววตาของเจ้าตัวบัดซบผู้นี้ทำให้หลงเฉินเกิดบันดาลโทสะจนไม่อาจระงับไว้ได้ จนมีความคิดที่จะสังหารเขาให้พ้นสายตาเขาตอนนี้อย่างที่สุด หลงเฉินกัดฟันกรอดด้วยความเดือดดาล
