“คุณชายท่านนี้เป็นถึงศิษย์สายในของตึกจิตวายุของพวกเรา ครอบครองพลังฝีมืออันแข็งแกร่งและสูงส่ง เจ้าต้องพยายามมากหน่อยนะ”
เด็กสาวผู้นั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงขึงขังและปรายตามายังหลงเฉินเมื่อรู้ว่าเขาเริ่มจะเคลื่อนไหวบางอย่าง หลงเฉินงุนงงในคำกล่าวนั้น นี่จงใจที่จะชี้แนะข้าอย่างนั้นหรือ?
“ศิษย์พี่ฉี พวกเราไปกันเถิด”
เด็กสาวผู้นั้นหันไปมองชายผู้นั้นแล้วกล่าว ออกท่าทางที่เห็นได้ชัดว่าศิษย์พี่ฉีผู้นั้นจะต้องไปพร้อมกับนางโดยเร็วที่สุดเสียจะดีกว่า
ศิษย์พี่ฉีมองไปที่หลงเฉินด้วยใบหน้าเย้ยหยัน พลันก็กระโดดขึ้นไปบนหลังของผึ้งโลหิตคลั่งตัวใหญ่ แล้วผู้มาเยือนทั้งสองก็ลับหายไปไกล หลงเฉินรู้สึกอยากจะระเบิดอะไรสักอย่างหนึ่ง
“เจ้าอาจมฉี มารดาเจ้าเถิด แค้นนี้ข้าจะขอจดจำเอาไว้ลึกสุดใจ”
หลังจากที่ความเดือดดาลค่อยๆ ทุเลาลง หลงเฉินที่สงบสติลงไปได้ก็ไม่กล่าวสิ่งใดออกมาอีก วันนี้ยังถือว่าได้กำไรอยู่ แม้จะถอนหมั้นไปแล้วแต่ว่าอย่างน้อยก็ยังหลงเหลือความทรงจำอันดีต่อกันอยู่บ้าง
