“หลงเฉิน ที่เจ้ากล่าวเช่นนี้เพื่อที่จะคลายความละอายใจของข้าในตอนนี้อย่างนั้นหรือ?” ม่งฉีมองไปยังหนังสือหมั้นหมายที่อยู่ในมือ แล้วก็กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“ไม่ใช่ ข้าแค่กล่าวตามความจริง ตามที่ข้ารู้สึกเท่านั้นเอง และนับจากวันนี้เป็นต้นไป ข้าเองก็มีเป้าหมายบางอย่างที่อยากจะทำให้สำเร็จเพิ่มขึ้นมาอย่างหนึ่ง” หลงเฉินฉีกยิ้ม
“คือสิ่งใด?” ม่งฉีถาม
“นับจากวันนี้เป็นต้นไป ข้าจะตั้งใจฝึกยุทธ์ เมื่อข้ามีพลังฝีมือที่เพียงพอแล้ว ข้าจะไปตามหาเจ้าเพื่อที่จะไม่ให้หนังสือหมั้นหมายนี้ต้องสูญเปล่า เจ้าคงไม่รังเกียจที่ข้าจะตามจีบเจ้าใหม่หรอกนะ”หลงเฉินยิ้มกว้างมากขึ้น
แม้ว่าจะเป็นวาจาเหลวไหลคล้ายพูดเล่น แต่ว่าภายในดวงตาทั้งคู่กลับเต็มเปี่ยมไปด้วยเชื่อมั่นเข้ากับใบหน้าที่มั่นคงของเขาเป็นอย่างยิ่ง จนไม่อาจมีผู้ใดเกิดความสงสัยในการตัดสินใจของชายผู้นี้ได้
ในเวลานี้ม่งฉียังคงตกอยู่ในอาการตกตะลึง นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่มีคนกล้าสารภาพรักต่อนางอย่างหาญกล้าเช่นนี้ อีกทั้งยังเป็นชายหนุ่มที่เพิ่งถูกนางทำร้ายจิตใจอย่างไม่สามารถจะให้อภัยได้
