แย่แล้ว ข้าต้องแย่แน่ หลงเฉินนะหลงเฉิน หากเจ้าพลาดจากสาวงามเช่นนี้ไปอีกครา เจ้าจะมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างมีความหมายได้อะไรกัน?
ไม่ได้แล้ว อย่าได้พลาดโอกาสดีเช่นนี้ไปอีก อย่างแรกคือต้องหน้าด้านเข้าไว้ อย่างที่สองก็คือต้องหน้าทน เกิดเป็นชายก็ต้องมีความกล้า อย่าได้เสียชาติเกิดเชียว เช่นนี้โอกาสอาจจะเป็นของเจ้า
หลงเฉินสูดลมหายใจเข้าลึกคำหนึ่ง คลายมือออกจากแขนของม่งฉี เหลือเพียงหนังสือหมั้นหมายที่อยู่บนฝ่ามือของม่งฉี
“ความเป็นจริงแล้วด้วยสถานะของเจ้าในตอนนี้ แทบไม่จำเป็นที่จะต้องมาสนใจความรู้สึกของข้าเลยด้วยซ้ำ ทำเหมือนว่าข้าไม่มีตัวตนอยู่ก็ยังได้ เพราะอย่างไรเสียเราทั้งสองก็เหมือนอยู่กันคนละโลกอยู่แล้ว
แต่ว่าเจ้ากลับไม่ได้เป็นเช่นนั้น ข้าทราบดีว่าเจ้าอาจไม่ได้ตั้งใจที่จะให้ข้าเพ้อฝันอย่างลมๆ แล้งๆ ไม่คาดหวังที่จะให้ข้ารอคอยอย่างไร้จุดหมาย จึงได้ทำเช่นนี้เพื่อที่จะให้มันจบลงอย่างเจ็บปวดใจน้อยที่สุด
เจ้าที่ทำเช่นนี้ไม่ได้ผิดอะไรเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกันมันกลับทำให้ข้ามีความรู้สึกที่ดีต่อเจ้ามากขึ้น” หลงเฉินมองไปทางม่งฉี
