“ขั้นมหัศจรรย์ ถึงกับเป็นขั้นมหัศจรรย์” ราวกับว่ามองไม่เห็นถึงท่าทางการแสดงออกที่เสแสร้งของหลงเฉิน หวินฉีเปล่งวาจาอย่างติดขัด
หลังจากเวลาผ่านไปอยู่นาน ปรมาจารย์หวินฉีเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าหลงเฉินได้ล้มลงไปนอนแผ่อยู่กับพื้นแล้ว ต้องบอกว่าทักษะในการแสดงของหลงเฉินอยู่ในระดับจักรพรรดิแล้ว
ไม่เพียงแค่สีหน้าที่ขาวซีดราวกับกระดาษ แม้แต่ดวงตาทั้งคู่ยังดูเลื่อนลอยอย่างสมจริง เขาดูเหมือนกับอยู่ในสภาพที่ไร้ซึ่งสติไปเสียแล้ว
“ยอดมาก พลังแห่งจิตวิญญาณของเจ้าแข็งแกร่งยิ่งนัก หายากจริงๆ ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยม ได้พบกับต้นกล้าอ่อนที่ดีเยี่ยมแล้ว” หวินฉียิ้มร่า แววตาเปล่งประกาย
หลงเฉินเมื่อได้ยินก็อดดีใจขึ้นมาไม่ได้ “ปรมาจารย์หวินฉี ข้าน้อยต้องการที่จะร่ำเรียนการหลอมโอสถอย่างหาที่สุดไม่ได้ ไม่ทราบว่าพอจะให้ข้าได้เป็นศิษย์ในความดูแลของท่านได้หรือไม่”
หวินฉีก้มหน้าแล้วส่ายหน้าไปมา “ข้านั้นไม่กล้าที่จะรับเจ้าเป็นศิษย์ได้ในตอนนี้หรอก เจ้ากลับไปฝึกยุทธ์เถิด ข้าจะให้โอกาสแก่เจ้าในภายภาคหน้า โอกาสที่จะสามารถก้าวขึ้นไปสู่จุดสูงสุดของวิถีโอสถ”
