สระน้ำที่กำลังเห็นอยู่เบื้องหน้าตอนนี้หาใช่สระน้ำที่แท้จริงไม่ ภายในนั้นมีของเหลวที่เรียกว่าวิญญาณวารีเงินที่แท้จริงสถิตอยู่ หลงเฉินได้ก้าวเข้าไปใกล้สระ แตะไปบนผิวน้ำอย่างระมัดระวัง เพียงครู่เดียวเท่านั้นสายธารนั้นได้กระตุ้นพลังแห่งจิตวิญญาณของเขาให้ถูกปล่อยออกมานับสิบเท่า
วินาทีนั้นหลงเฉินก็เบาใจขึ้นมาได้ไม่น้อย พลังแห่งจิตวิญญาณของเขาในตอนนี้และขณะนี้ยังไม่ถึงขั้นที่จะเคลื่อนย้ายสิ่งของได้ ดูเหมือนว่าตนเองจะวิตกมากจนเกินไปแล้ว
เมื่อได้ไหลเวียนพลังแห่งจิตวิญญาณอยู่ครู่หนึ่งก็เริ่มมีไข่มุกลอยขึ้นมาราวถูกเรียกร้องจากพลังแห่งจิตวิญญาณของเขาจนปรากฏเงาขึ้นมาบนผิวน้ำอย่างช้าๆ
ทว่าทันใดนั้นหลงเฉินหันกลับไปมองปรมาจารย์หวินฉี กลับพบสีหน้าตื่นตกใจ สายตาจ้องไปที่ไข่มุกเหล่านั้น
แย่แล้ว เผยพิรุธแล้ว
หลงเฉินเกิดอาการร้อนรนจนปลดปล่อยพลังแห่งจิตวิญญาณของตนเองมากไป บัดนี้ใบหน้าของเขาซีดลงคล้ายกับคนที่กำลังตกอยู่ในสถานการณ์คับขันให้ความรู้สึกเหมือนกับว่าได้ใช้พลังแห่งจิตวิญญาณออกไปแก่ผู้คนจนหมดสิ้น
“ท่านปรมาจารย์……ข้าผ่านแล้วหรือไม่?” หลงเฉินถามขึ้นพร้อมกับหอบหายใจ
