“เหว่ย ข้าว่าเจ้าก็อย่าได้เสแสร้งอีกเลย เมื่ออยู่ภายนอกเจ้าได้หลอกลวงผู้คนไปตั้งหลายปี เงินทองสกปรกที่ได้มาใช้ไปจนตายก็ใช้ไม่หมด จะแสร้งทำเป็นน่าสงสารอะไรกันอีกเล่า?” หลงเฉินกล่าวตอกย้ำขึ้นมาอย่างไม่แยแส
ชายชราผู้นี้มีสถานะเป็นพ่อบ้านของสภาผู้หลอมโอสถ มีความใกล้ชิดกับเหล่าขุนนางบางส่วน หลายปีมานี้ไม่ทราบว่าได้รับประโยชน์มามากขนาดไหน เมื่อยิ่งได้มองไปที่ใบหน้าของเขาในตอนนี้ก็ยิ่งทำให้หลงเฉินรู้สึกสะอิดสะเอียนมากขึ้นเท่านั้น
กวานเฉิงที่บัดนี้ตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธจัด แววตาทั้งคู่สาดความอาฆาตออกมาเป็นสาย แต่ก็ไม่อาจจะกล่าวคำใดออกมาได้ ได้แต่ก้มหน้าก้มตาแล้วเดินจากไป
เมื่อพบว่ากวานเฉิงได้จากไปแล้ว ปรมาจารย์หวินฉีที่เอาแต่ส่ายหน้าไปมา หันไปกล่าวต่อหลงเฉินว่า “เจ้าเด็กน้อย ขอบใจเจ้ามาก ไม่เช่นนั้นข้าคงกลายเป็นผู้ชราที่แสนโง่เขลา คงจะต้องถูกปิดบังเช่นนี้ต่อไป”
“หึหึ ตาแก่ผู้นั้นได้หลอกลวงทรัพย์สมบัติของตระกูลข้าไป ข้าจงใจที่จะแก้แค้นก็เพียงเท่านั้น ท่านเกรงใจมากเกินไปแล้ว” หลงเฉินยิ้มน้อยๆ แล้วเอ่ยตอบกลับไป
