ดังนั้นต่อให้ข้ารังแกเจ้า เจ้าก็มีแต่ต้องอดทนเอาไว้ให้ถึงที่สุด ไม่เช่นนั้นก็จะมีชะตากรรมเฉกเช่นครั้งก่อนอีก ถูกทุบตีคล้ายสุนัขปางตายตัวหนึ่ง” โจวเย้าหยางกล่าวพลางชี้นิ้วไปทางจมูกของหลงเฉิน
เพี๊ยะ
หลงเฉินยิ้มกริ่มเล็กน้อย ทันใดนั้นก็ได้ยื่นมือออกไป ในขณะที่ผู้คนทั้งหมดยังไม่ทันจะมีปฏิกิริยาโต้ตอบใดๆ มือก็ได้กำไปที่นิ้วมือนั้นของโจวเย้าหยางจนแน่น จากนั้นออกแรงบีบขึ้นมาเล็กน้อยจนเกิดเสียงดังขึ้น
โจวเย้าหยางร้องเสียงหลงออกด้วยความเจ็บปวด สัมผัสได้ถึงพลังอันแข็งแกร่งที่ส่งผ่านไปทั่วทั้งร่างกายของเขา กระจายไปยังจุดเชื่อมนิ้วทั้งสิบที่ได้ถูกหลงเฉินบีบไว้แน่นจนไม่อาจที่จะขยับเคลื่อนไหวตนเองได้เลย
เขานั้นเป็นถึงยอดฝีมือขั้นก่อรวมระดับเจ็ด ขอเพียงอย่าไปมีปัญหากับพวกขอบเขตก่อโลหิต เขาในตอนนี้ก็ถือว่ามีความแข็งแกร่งเหนือคนธรรมดา
ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นช่างรวดเร็วเหลือเกิน เขาแทบไม่มีเวลาที่จะไหลเวียนพลังขึ้นมาปัดป้องเพื่อระงับความเจ็บปวด บัดนี้จึงแทบไม่ได้ต่างอะไรไปจากคนธรรมดาทั่วไป
