หลงเฉินจับจ้องไปที่ใบหน้าอันแสนเจ็บปวดจนเกือบจะบิดเบี้ยวของโจวเย้าหยาง แล้วถามขึ้นมาด้วยความสงสัย “สูงส่งนัก? ดูแคลนอย่างนั้นหรือ? เจ้ากำลังกล่าวถึงตัวเจ้าเองอยู่หรืออย่างไรกัน?”
ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นมาอย่างกะทันหันนี้ต่างทำให้ผู้คนทั้งหมดพากันตกใจ โจวเย้าหยางในเวลานี้ได้รับความเจ็บปวดเกินกว่าจะกล่าววาจาใดออกมาได้ คนอื่นๆ จึงเริ่มแสดงปฏิกิริยาโต้กลับคืนมา และพุ่งเข้าไปหาหลงเฉิน
“ไสหัวไป รีบปล่อยพี่เย้าหยาง”
“ผู้ใดกล้าเข้ามาใกล้ ข้าจะฟาดมันให้ตายเอง”
คนข้างกายของโจวเย้าหยางถูกยั้งการเคลื่อนไหวด้วยวาจาอันแหลมคมของหลงเฉิน ขณะที่หลงเฉินกำลังจะเคลื่อนไหว ทันใดนั้นข้างกายของเขาก็ปรากฏเงาอันสูงใหญ่กำลังมุ่งตรงเข้ามาทางผู้คนกลุ่มนั้นแล้วสบถขึ้นมาอย่างเดือดดานประดุจสายฟ้าคำรนที่ดังเสียดแก้วหูของทุกผู้คนแทบจะระเบิดออกมา
หลงเฉินหรี่ตาลงเพื่อให้เห็นชัดเจนว่าเข้าเป็นใคร พลันมุมปากก็ปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยันขึ้น ผู้ที่มาเยือนตอนนี้ใช่ใครอื่น แท้จริงแล้วก็คือซือเฟิงนั่นเอง
เดิมทีบุตรขุนนางหลายคนกำลังจะพุ่งจู่โจมมาที่หลงเฉิน แต่เป็นเพราะการปรากฏตัวขึ้นของซือเฟิง เพียงครู่เดียวทุกคนก็หยุดนิ่งอยู่กับที่
