หลงเฉินกรอกตาอยู่รอบหนึ่ง แล้วจึงค่อยๆ ปล่อยมือออกจากนิ้วมือที่ผิดรูปไปแล้วของโจวเย้าหยาง จากนั้นก็หันไปยิ้มแล้วกล่าวต่อชายชราผู้นั้นว่า “อาจารย์ ท่านเข้าใจผิดแล้ว เมื่อครู่พวกเราไม่ได้ทะเลาะวิวาทกันแต่อย่างใด เพียงแค่วัดพลังกันเท่านั้นเอง”
“อ๋อ? วัดพลังอย่างนั้นหรือ? วัดพลังอะไรกัน?” ชายชราจ้องมองไปที่หลงเฉินอย่างคาดคั้น เมื่อเห็นชัดว่าไม่อาจที่จะจัดการเรื่องนี้ได้โดยง่าย
“พวกเรากำลังทำการทดสอบว่า ความแข็งแกร่งของนิ้วมือข้างหนึ่งภายใต้การรุมโจมตีจากนิ้วมือทั้งห้าจะทนไปได้นานเพียงใด
เมื่อได้ทำการทดสอบแล้ว พวกเราจึงได้ข้อสรุปมาข้อหนึ่ง พลังของกลุ่มก้อนย่อมไม่อาจที่จะต้านทานเอาไว้ได้
ต่อให้นิ้วมือข้างหนึ่งจะแข็งแกร่งกว่าแต่ก็ยังโดดเดี่ยวและมีกำลังที่จำกัด จำเป็นที่จะต้องมีสหายคอยสนับสนุนจึงจะสามารถเพิ่มพูนพลังความสามารถออกมาอย่างไม่หยุดยั้งได้
