ทุกคนเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็อดคิดพร้อมกันขึ้นมาไม่ได้ว่าหลงเฉินนั้นโชคดียิ่งนัก ชายชราเองก็ดูออกว่าหลงเฉินนั้นกล่าววาจาเหลวไหล แต่ก็ยังคงยอมปล่อยพวกเขา
“เจ้ารอข้าก่อนเถิด”
โจวเย้าหยางกัดฟันพูดลอดออกมาด้วยระดับเสียงที่มีแต่เพียงสองคนเท่านั้นที่ได้ยิน
หลงเฉินได้ลงมือกระทำสิ่งที่ร้ายกาจจนเกินไปแล้ว ไม่เพียงแต่บีบนิ้วมือของเขาเท่านั้น ยังใช้พลังฝีมืออะไรบางอย่างที่ทำให้เส้นเอ็นภายในนิ้วมือของเขาเกิดอาการช้ำด้านได้ถึงเพียงนี้ ไม่เช่นนั้นโจวเย้าหยางก็คงจะไม่เกิดความเจ็บปวดรวดร้าวได้ถึงเพียงนั้น ทั้งยังไม่มีเรี่ยวแรงพอที่จะต่อต้านการกระทำของหลงเฉินได้เลย
“ยินดีหากพี่โจวจะมาหาข้าเพื่อรับการทดสอบ...ได้ทุกเมื่อที่ต้องการ”
หลงเฉินหัวเราะเบาๆ แสดงออกถึงความมีมารยาทแต่แฝงเอาไว้ด้วยความชั่วร้าย วันนี้ยังเป็นเพียงดอกเบี้ยเท่านั้น เรื่องสนุกที่แท้จริงจะตามหลังมาแน่นอน
ลูกขุนนางสองร้อยกว่าคนได้นั่งลงอย่างสงบเสงี่ยม ชายชราผู้นั้นพยักหน้าอย่างพึ่งพอใจ เริ่มต้นร่ายบทวรรณกรรมชุดหนึ่งขึ้นมารวดเดียวราวกับแทบจะขาดใจ ผู้คนที่ได้ยินก็เกิดอาการง่วงหงาวหาวนอนแต่ก็ไม่กล้าที่จะหลับลงไปต่อหน้า
