บทที่ 114 เทพเจ้าภูเขา (1)
ซูม่านม่านกระชากเชือกสีแดงที่อยู่บนคอตัวเองออกมา
มันมีลักษณะเหมือนเชือกสีแดงที่เก่าขาดและสีซีดจางนี้ทุกประการ
ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา ราวกับเธอเข้าใจบางอย่างแล้ว เธอพลันย่อตัวนั่งลงบนพื้นแล้วร้องไห้โฮ “คุณย่า…”
ถ้าหากว่าผีโรคระบาดที่แปลกประหลาดและขาดกะรุ่งกะริ่งคือคุณย่าของเธอ ถ้าอย่างนั้นคนที่นอนอยู่ในสุสาน ให้เธอกราบไหว้ทุกปีคือใครกันล่ะ?
ปีนั้นใครเป็นคนเผยแพร่คำพยากรณ์เท็จและทำร้ายคนของหมู่บ้านเสี่ยวเหวิน? ความจริงคืออะไรกันแน่?
เฝ่ยไป๋ลู่เดินมาหาซูม่านม่านแล้วลูบหลังเธอเบา ๆ “ปู่ของคุณน่าจะรู้ความจริง”
คนส่วนใหญ่ในหมู่บ้านเสี่ยวเหวินมีชีวิตอยู่อายุไม่ถึงหกสิบ
แต่ว่าปู่ซูกลับเป็นกรณีพิเศษ เขาเป็นคนที่อายุยืนที่สุดในหมู่บ้าน
เพราะว่าเขายังคงอยู่ ทำให้คนของหมู่บ้านเสี่ยวเหวินมองเห็นความเป็นไปได้ในการใช้ชีวิตแลกชีวิต
และเขายังเป็นคนเดียวที่ได้เห็นช่วงเวลาประวัติศาสตร์นั้นด้วย
ซูม่านม่านเดินตามเฝ่ยไป๋ลู่ลงเขามาด้วยจิตใจที่ฟุ้งซ่าน
ทันทีที่คนทั้งสองเดินมาถึงตีนเขาก็ได้ยินเสียงดังโหวกเหวก
“ปล่อยคนซะ!”
“ไม่อย่างนั้นอย่าโทษว่าฉันหยาบคาย!”
น้ำเสียงที่รุนแรงผสมกับเสียงที่ร้องขอวิงวอนของเหมียวจื่ออั๋ง “อย่า ๆๆ พี่สาวมีอะไรก็พูดกันดี ๆ ชีวิตของฉันก็คือชีวิตหนึ่งนะ!”
เหมียวจื่ออั๋งมองไปทางหุ่นเชิดที่รัดคอตัวเองอยู่ แล้วกลัวว่าถ้ามันออกแรงขึ้นมา ตัวเองต้องตายแน่
