เป็นคนในพื้นที่หรือคนนอก ไปที่ใดก็ตาย ไม่ใช่เพราะคำสาปแช่งของเทพเจ้าเลย”
“ถูกต้อง! สิ่งนี้สิถึงจะเป็นคำอธิบายทางวิทยาศาสตร์ที่น่าเชื่อถือที่สุด” เหมียวจื่ออั๋งแสดงความเห็นที่ชักช้าไม่ทันกาล พร้อมกับใช้กำปั้นซ้ายทุบลงบนมือขวาอย่างอวดรู้ให้ความรู้สึกหนักแน่นในน้ำเสียง
ตอนที่ได้ยินชื่อผีโรคระบาด สีหน้าของกานว่างเปลี่ยนไปอย่างมาก แต่หลังจากที่ได้ยินว่าเทพเจ้าภูเขากำจัดมันไปแล้วนั้น สีหน้ากังวลถึงผ่อนคลายลง
ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความขอบคุณ “โชคดีที่โรคระบาดในหมู่บ้านเสี่ยวเหวินแพร่กระจายจากคนสู่คนไม่ได้ ไม่อย่างนั้นหากคนที่ออกจากหมู่บ้านเสี่ยวเหวินนำโรคออกไปด้านนอก…” ทั่วทั้งเมืองเจียงจะตกอยู่ในความวุ่นวาย
ซูม่านม่านที่มีจิตใจบริสุทธิ์และดีงามได้ยินคำพูดนี้ ในใจรู้สึกผิดและไม่สบายใจ “ฉันขอโทษจริง ๆ…”
เธอเองก็เป็นคนบาปเช่นกัน
ปู่ซูอ้าปากค้างด้วยความเหลือเชื่อ “นี่มันเป็นไปไม่ได้! คนในหมู่บ้านเสี่ยวเหวินมีชีวิตอยู่ไม่ถึงหกสิบ เห็นชัด ๆ ว่าเป็นคำสาปของเทพเจ้าชั่วร้าย! ไม่ใช่เพราะสิ่งที่เรียกว่าโรคระบาด!”
ซูจือซินตกตะลึง “เทพเจ้าชั่วร้ายที่ปู่พูดคือเทพเจ้าภูเขางั้นเหรอ?”
หมู่บ้านเสี่ยวเหวินเชื่อในเทพเจ้าภูเขามาหลายชั่วอายุคน ถึงเทพเจ้าภูเขาจะโกรธและส่งการลงโทษอันศักดิ์สิทธิ์ลงมา แต่ที่ทุกหลังคาเรือนคิดคือการภาวนาขอการอภัยและไม่ละทิ้งเทพเจ้าภูเขา
ตอนที่ปู่ซูยังหนุ่มเขาเป็นหัวหน้าหมู่บ้านเสี่
