ทันใดนั้น แสงในดวงตาของซูม่านม่านก็ดับลง เธอยิ้มอย่างขมขื่น “ปู่คะ เพราะอะไรกันแน่? ทำไมถึงร่วมมือกับคนชั่ว ทำร้ายคนในหมู่บ้านเสี่ยวเหวิน ทำร้ายเทพเจ้าภูเขา?”
คนคู่เคียงเรียงหมอนมาด้วยกันหลายปี แม้จะแสร้งทำให้เหมือนแค่ไหนก็ต้องมีช่องโหว่ให้เห็นอยู่ดี
ที่จริงคุณปู่รู้มานานแล้วว่าคนที่เผยแพร่คำพยากรณ์ไม่ใช่คุณย่าสินะ
แต่ทำไมทั้ง ๆ ที่รู้อยู่แก่ใจว่าเป็นเรื่องหลอกลวง ถึงไม่ยอมบอกคนในหมู่บ้าน?
เพราะอะไร?!
“ม่านม่าน ปู่ ปู่เองก็เสียใจเหมือนกัน…” ปู่ซูอยากจะเดินเข้าไปปลอบเธอ ครั้นเห็นซูม่านม่านขัดขืนจึงถอยหลังไปหนึ่งก้าว
เขาหยุดการเคลื่อนไหว ราวกับแก่ลงหลายปี พละกำลังและจิตวิญญาณพลันเสื่อมถอย
ซูจือซินลดมือที่ควบคุมหุ่นเชิด ราวกับว่าความเลื่อมใสและศรัทธาอันแรงกล้าในใจได้พังทลายลง
สีหน้าเธอถมึงทึง น้ำเสียงตึงเครียด “นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
ซูม่านม่านร้องไห้อย่างอดกลั้นไม่ไหว เธอสะอึกสะอื้นแล้วพูดเรื่องที่ตนเองรู้ออกมา
เมื่อซูม่านมานพูดจบ เฝ่ยไป๋ลู่กล่าวเสริมว่า “ความโกรธกลายเป็นพลังหยินและวิญญาณชั่วร้าย สถานที่อันล้ำค่าได้กลายเป็นสถานที่อันตรายอย่างยิ่ง การอาศัยอยู่เป็นเวลานานจะเป็นอันตรายต่อโชคของมนุษย์ และการเลี้ยงศพทำให้เกิดพลังด้านลบซึ่งจะก่อให้เกิดโรค”
“ผู้คนในหมู่บ้านเสี่ยวเหวินมีชีวิตอยู่ไม่ถึงอายุหกสิบ เป็นเพราะติดเชื้อโรคที่ไม่รู้จัก ขอเพียงเข้ามาในหมู่บ้านก็ติดโรคแล้ว ไม่ว่าจะ
