ี่ตัวเขามีต่อเฝ่ยไป่ลู่เลยแม้แต่น้อย
เฝ่ยไป๋ลู่สบตาชายชรา มุมปากยิ้มเบา ๆ “แล้วคุณคิดว่าฉันทำอะไรล่ะ?”
น้ำเสียงนั้นเย็นชาราวกับมีดคมกริบ
ซูจือซินบังซูม่านม่านไว้ด้านหลัง ดวงตาสีเข้มจ้องเขม็งไปที่เฝ่ยไป๋ลู่อย่างระแวดระวังมาก ราวกับอยากพูดว่า ‘คิดจะทำร้ายพวกเขาก็ต้องข้ามศพฉันไปก่อน’
ตัวตนและตำแหน่งของพวกเธอสองคนไม่เหมือนเดิม ราวกับว่าบทสนทนาที่เป็นมิตรในคืนนั้นเป็นภาพลวงตา
“พวกคนนอกอย่างพวกแก!” ปู่ซูพูดด้วยใบหน้าบึ้งตึง “น่าจะปล่อยให้ตายในที่รกร้างนั้นตั้งแต่แรก!”
เฝ่ยไป๋ลู่เอ่ยอย่างสงบและเยือกเย็น “คุณลังเลที่จะฆ่าฉัน เพราะคุณจะใช้ร่างของฉันแทนชีวิตซูม่านม่าน”
‘เธอรู้ได้ยังไง?’ ดวงตาของปู่ซูมืดลง จะปล่อยผู้หญิงคนนี้ไว้ไม่ได้!
เขาส่งสายตาให้ซูจือซิน ถึงแม้ซูจือซินจะไม่อยากลงมือกับเฝ่ยไป๋ลู่ แต่เธอเองก็มีคนที่ต้องปกป้องเช่นกัน
ซูจือซินกำลังจะควบคุมหุ่นเชิด มือข้างหนึ่งก็มารั้งเธอเอาไว้
“พอได้แล้ว อย่าทำผิดซ้ำแล้วซ้ำอีกเลย”
ในดวงตาของซูม่านม่านปกคลุมด้วยชั้นหมอก เธอมองไปที่ปู่ซูและซูจือซินแล้วพูดด้วยเสียงแหบพร่า “ที่คุณย่านำกลับมาไม่ใช่คำพยากรณ์ มันคือการวางแผนชั่วร้าย”
เธอยกเชือกในมือขึ้นมา น้ำตาไหลอาบหน้า มองตรงไปยังปู่ซู “ไม่เพียงแค่นั้น คนที่กลับมาจากบนเขาในปีนั้น คือคุณย่าจริง ๆ เหรอคะ?”
“หลานรู้เรื่องแล้ว…” ปู่ซูถอยหลังอย่างทนไม่ไหว เขาเบนสายตาไปทางอื่น ไม่กล้ามองซูม่านม่านตรง ๆ
