ยบเฉยราวน้ำนิ่ง
เขาคือ หลงเฉิน
“นั่นไง! หลงเฉิน! ไอ้คนบ้าที่ตัดมือจ้าวจื่อ!”
“มันมาทำอะไรที่นี่? อย่าบอกนะว่าจะมาแข่งปรุงยา?”
“ฮ่าๆๆ! ตลกตายชัก! คนป่าเถื่อนอย่างมันเนี่ยนะจะปรุงยา? ข้าว่ามันคงแยกต้นหอมกับหญ้าวิญญาณไม่ออกด้วยซ้ำ!”
เสียงซุบซิบเย้ยหยันดังขึ้นรอบทิศทาง หลงเฉินไม่แม้แต่จะปรายตามอง เขาเดินตรงไปลงทะเบียนที่โต๊ะกรรมการด้วยท่าทีสบายๆ
“คนเยอะชะมัด! เหม็นกลิ่นเหงื่อพวกมนุษย์!”
เสียงบ่นกระปอดกระแปดดังมาจากในอกเสื้อของหลงเฉิน เจ้าเต่าทมิฬ ‘เสี่ยวเฮย’ ที่ย่อส่วนเหลือตัวเท่ากำปั้นซ่อนตัวอยู่อย่างมิดชิด
“เฮ้… หลงเฉิน เตาหลอมรางวัลนั่นกลิ่นหอมดีนะ ข้าได้กลิ่นโลหะชั้นยอดผสมกับแก่นอสูร... ถ้าเจ้าชนะ ข้าขอกัดหูเตาสักคำได้ไหม?”
“ฝันไปเถอะ” หลงเฉินตอบในใจ “เตานั้นข้าจะเอาไว้ปรุงยาให้เจ้ากินต่างหาก ถ้าเจ้ากัดเตาพัง เจ้าก็อดกินยา”
ในขณะที่หลงเฉินกำลังลงชื่อ เสียงฮือฮาที่ดังกว่าเดิมหลายเท่าก็ดังขึ้นจากทางเข้าอีกฝั่ง
“มาแล้ว! ศิษย์พี่ฮัน! ศิษย์พี่ ฮันเฟิง!”
“ตัวเต็งอันดับหนึ่งของปีนี้! ว่ากันว่าเขาได้รับการชี้แนะจากท่านเจ้าสำนักโดยตรง!”
ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าหล่อเหลาแต่งแต้มด้วยรอยยิ้ม
