ำเงินเข้มรูปร่างคล้ายหมาป่าคำรามลุกโชนขึ้นมาจากฝ่ามือของฮันเฟิง ความร้อนของมันแผ่กระจายออกไปจนคนดูแถวหน้าต้องถอยหนี
“นั่นมัน! ‘เพลิงอสูรหมาป่าคราม’! ไฟระดับสัตว์อสูรขั้น 4!”
“พระเจ้า! ศิษย์พี่ฮันครอบครองเพลิงอสูร! แบบนี้ใครจะไปสู้ได้!”
“ชนะแล้ว! แค่เห็นไฟก็รู้ผลแพ้ชนะแล้ว!”
ฮันเฟิงยืนยิ้มรับคำชมอย่างภาคภูมิใจ เขาควบคุมไฟสีน้ำเงินให้ห่อหุ้มเตาหลอมอย่างชำนาญ สมุนไพรที่ถูกโยนลงไปละลายกลายเป็นของเหลวบริสุทธิ์ในพริบตา
ในขณะเดียวกัน ทางด้านหลงเฉิน…
เขายืนนิ่งอยู่หน้าเตาหลอมธรรมดาๆ ที่ทางสำนักจัดเตรียมไว้ให้ โดยยังไม่จุดไฟ
“เฮ้ย! ดูไอ้หลงเฉินสิ! มันยืนบื้อทำอะไรอยู่?”
“คงตกใจจนทำอะไรไม่ถูกล่ะสิมั้ง ฮ่าๆๆ!”
“หรือว่ามันจุดไฟไม่เป็น? ใครก็ได้เอาไม้ขีดไฟไปให้มันหน่อย!”
เสียงหัวเราะเยาะดังสนั่นหวั่นไหว แม้แต่กรรมการบางคนยังส่ายหน้าด้วยความสมเพช ผู้อาวุโสหลิวที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ “ท่านอาจารย์… ท่านรออะไรอยู่?”
หลงเฉินไม่ได้สนใจเสียงนกเสียงกา เขากำลัง “คุย” กับเสี่ยวเฮย
“นี่เจ้าทาส… เจ้าจะไม่ใช้ ‘ไฟสีทอง’ นั่นจริงๆ เหรอ? เอาออกมาโชว์เลยสิ! ให้พวกมันตาแตกไปเลย!”
“ยังไม่ใช่ตอนนี้…” หลงเฉ
