หัวเราะหยาบโลนของชายกลุ่มหนึ่ง
“ฮ่าๆๆ! น้องสาวหลิน อย่าเล่นตัวนักเลยน่า! พี่ไคอุตส่าห์ให้เกียรติชวนเจ้าไป ‘จิบชา’ ที่ห้องพัก เป็นบุญวาสนาของศิษย์สายนอกก้นแถวอย่างเจ้าแค่ไหนแล้ว!”
หลงเฉินชะงักฝีเท้า มือที่ถือถุงเงินกำแน่นโดยไม่รู้ตัว เสียงนี้… แม้จะไม่ได้ยินมานานนับปี แต่เขาก็จำได้แม่นยำ มันคือเสียงของคนที่คอยแอบเอาซาลาเปามาให้เขาตอนที่ถูกคนในตระกูลรังแก คือเสียงของเด็กสาวที่คอยเช็ดแผลให้เขาเวลาถูกซ้อม
“หลินหลาน...”
ภาพความทรงจำในวัยเด็กผุดขึ้นมา หลินหลานเป็นเด็กกำพร้าที่หลงจ้านเก็บมาเลี้ยงดู นางเปรียบเสมือนน้องสาวบุญธรรมที่เติบโตมาพร้อมกับเขา นางมีพรสวรรค์พอตัวจึงถูกส่งมาเข้าสำนักกระบี่สวรรค์เมื่อปีก่อนเพื่อหาหนทางช่วยกู้หน้าตระกูลหลง
หลงเฉินหันขวับ เดินตรงไปยังตรอกนั้นทันที ฝูงชนที่มุงดูอยู่ต่างรีบแหวกทางให้เมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างเด็กหนุ่ม
ภาพที่เห็นทำให้เลือดในกายของหลงเฉินเดือดพล่านยิ่งกว่าลาวา
ที่มุมตรอกตัน หญิงสาวร่างบอบบางในชุดศิษย์สายนอกที่เก่าซีด ใบหน้างดงามแต่เปื้อนคราบน้ำตา กำลังถูกชายฉกรรจ์สามคนล้อมกรอบ ชายคนกลางรูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาเจ้าเล่ห์ สวมชุดห
