รูหราของศิษย์สายนอกระดับสูง กำลังใช้มือหยาบกร้านเชยคางนางขึ้นมา
“หลินหลาน... ข้า ‘หวังไค’ มีความอดทนจำกัดนะ” หวังไคแสยะยิ้มที่ดูน่ารังเกียจ “ข้าเห็นแววเจ้า ข้าถึงอยากรับเจ้าไปเป็น ‘คู่บำเพ็ญ’ ช่วยอุ่นเตียงให้ข้า… แค่เจ้าพยักหน้า ชีวิตในสำนักนี้ของเจ้าจะสบายเหมือนขึ้นสวรรค์ ไม่ต้องมานั่งซักผ้าหรือกวาดลานวัดอีกต่อไป”
“ถุย!”
หลินหลานถมน้ำลายใส่หน้าหวังไคเต็มแรง “ฝันไปเถอะ! ข้ายอมตายดีกว่าต้องเป็นนางบำเรอของสวะอย่างเจ้า!”
หวังไคหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด มันเช็ดน้ำลายออกจากหน้าแล้วตวาดลั่น
“นังแพศยา! กล้าดีนักนะ!”
เพี๊ยะ!!
ฝ่ามือหนาฟาดเข้าที่ใบหน้าขาวผ่องของหลินหลานเต็มแรง ร่างบางกระเด็นไปกระแทกกำแพงอิฐ เลือดสีสดไหลซึมออกจากมุมปาก แก้มข้างซ้ายบวมปูดขึ้นทันตาเห็น
“ลากตัวมันไป!” หวังไคสั่งลูกน้อง “คืนนี้ข้าจะสั่งสอนให้มันรู้ว่า ‘นรกบนดิน’ เป็นยังไง!”
ลูกสมุนสองคนแสยะยิ้มย่างสามขุมเข้าไปหาหลินหลานที่นอนตัวสั่นงันงก นางหลับตาลงด้วยความสิ้นหวัง น้ำตาไหลพราก “ท่านพ่อบุญธรรม… พี่เฉิน… ช่วยข้าด้วย…”
“หยุดมือ”
เสียงทุ้มต่ำที่เย็นยะเยือกดุจน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นขัดจังหวะ
หวังไคหันขวับไปมองด้วยความหงุดหงิด “ใ
