ครวะ! อยากตายหรือไงถึงมายุ่งเรื่องชาวบ้าน!”
สิ่งที่มันเห็น คือเด็กหนุ่มในชุดศิษย์แรงงานที่ยืนขวางปากตรอกอยู่ ดวงตาสีดำสนิทของเขาบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานวาวโรจน์ ราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังจ้องเหยื่อ
“ข้าบอกให้หยุด…” หลงเฉินก้าวเดินเข้ามาหาช้าๆ ทุกย่างก้าวแผ่แรงกดดันที่ทำให้หายใจลำบาก “และปล่อยมือสกปรกของพวกเจ้าออกจากตัวนาง… เดี๋ยวนี้”
“ฮ่าๆๆ! นึกว่าใคร ที่แท้ก็ไอ้ขยะแรงงาน!” หวังไคหัวเราะลั่นเมื่อเห็นเครื่องแต่งกายของหลงเฉิน “แกคงเป็นพวกอยากลองของสินะ? จัดการมัน! หักขามันแล้วโยนออกไป!”
ลูกสมุนสองคนหันมาหาหลงเฉิน ชักดาบสั้นออกมา “ไอ้น้อง… แกหาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ”
พวกมันพุ่งเข้าใส่หลงเฉินพร้อมกัน
“พี่เฉิน! หนีไป! พวกมันเป็นยอดฝีมือ!” หลินหลานจำเสียงนั้นได้ นางลืมตาขึ้นตะโกนเตือนด้วยความตกใจ
หนี?
หลงเฉินแสยะยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ดูเหมือนมัจจุราช
“ก้าวย่างมังกรอสูร!”
วูบ!
ร่างของหลงเฉินหายวับไปจากสายตาของลูกสมุนทั้งสอง ทิ้งไว้เพียงเงาจางๆ ดาบสั้นฟันถูกเพียงอากาศธาตุ
“อะไรกัน!”
ยังไม่ทันสิ้นเสียงอุทาน หลงเฉินก็มาปรากฏตัวอยู่ด้านหลังพวกมัน เขายื่นมือทั้งสองข้างออกไปคว้าคอเสื้อด้านหลังของทั้งคู่ แล้วกร
