ะชากเข้าหากันอย่างรุนแรง
โป๊ก!!!
หัวของลูกสมุนทั้งสองกระแทกกันเองเสียงดังสนั่นเหมือนแตงโมแตก เลือดสาดกระจาย ร่างของพวกมันอ่อนยวบลงไปกองกับพื้น สลบเหมือดในพริบตาเดียว!
ฝูงชนที่มุงดูอยู่ภายนอกเงียบกริบ อ้าปากค้าง
หวังไคเบิกตากว้าง “กะ… แก…”
หลงเฉินไม่หยุดแค่นั้น เขาเดินข้ามร่างที่หมดสติ ตรงดิ่งเข้าไปหาหวังไค รังสีฆ่าฟันพุ่งสูงจนหวังไคขนลุกซู่ไปทั้งตัว
“แก… แกอย่าเข้ามานะ! พ่อข้าเป็นผู้อาวุโสคุมกฎ! ถ้าแกแตะต้องข้า…”
หมับ!
หลงเฉินคว้ามือขวาของหวังไค… มือข้างที่เพิ่งตบหน้าหลินหลาน
“มือข้างนี้สินะ…” หลงเฉินถามเสียงเรียบ
“ปะ… ปล่อย!” หวังไคพยายามดิ้นรน ระเบิดพลังปราณ ‘ก่อรากฐาน ขั้น 9 สูงสุด’ ออกมาต้านทาน แต่แรงบีบของหลงเฉินนั้นมหาศาลดั่งคีมเหล็กกล้า
“เจ้าใช้มือนี้ทำร้ายนาง…”
กร๊อบ!!!
“อ๊ากกกกกก!”
หลงเฉินบิดข้อมือหวังไคจนหักพับไปด้านหลัง กระดูกขาวโพลนแทงทะลุเนื้อออกมา เสียงกรีดร้องของหวังไคดังโหยหวนจนคนฟังต้องปิดหู
“และปากนี้… ที่พูดจาสกปรกใส่นาง”
ผัวะ!
กำปั้นซ้ายของหลงเฉินกระแทกเข้าที่ปากของหวังไคเต็มแรง ฟันหน้าของมันร่วงกราวออกมาพร้อมเลือดก้อนโต หวังไคหน้าหงายล้มตึงลงไปนอนดิ้นพราดๆ
หลงเ