ฉินก้าวเท้าเหยียบลงบนอกของหวังไค กดน้ำหนักลงไปจนได้ยินเสียงซี่โครงลั่นเอี๊ยดอ๊าด
“จำใส่กะโหลกหนาๆ ของเจ้าไว้…” หลงเฉินก้มลงกระซิบ “หลินหลานคือน้องสาวของข้า… คือเกล็ดย้อนของข้า”
“ใครที่กล้าแตะต้องนางแม้แต่ปลายเล็บ… ข้าจะส่งมันไปทัวร์นรก โดยไม่ต้องจองตั๋ว!”
จิตสังหารระดับ ‘มังกร’ ระเบิดออกมาจากร่างหลงเฉิน สร้างภาพหลอนเป็นเงาหัวมังกรยักษ์คำรามอยู่ด้านหลัง หวังไคที่เจ็บเจียนตายอยู่แล้ว เมื่อเจอแรงกดดันทางวิญญาณเข้าไปถึงกับตาเหลือก ปัสสาวะราดกางเกง สลบไปทั้งที่ตายังเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด
หลงเฉินถอนเท้าออก สะบัดเลือดที่ติดมือทิ้งราวกับสะบัดสิ่งสกปรก แล้วหันกลับไปหาหญิงสาวที่นั่งตัวสั่นอยู่ที่มุมกำแพง
แววตาอำมหิตเลือนหายไป เหลือเพียงความอ่อนโยนและความรู้สึกผิด
“หลินหลาน...” หลงเฉินย่อตัวลง ยื่นมือไปหานาง “พี่ขอโทษที่มาช้า”
หลินหลานมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยน้ำตานองหน้า ความหวาดกลัวหายไป แทนที่ด้วยความดีใจจนพูดไม่ออก นางโผเข้ากอดหลงเฉินแน่น ร้องไห้โฮออกมาไม่อายใคร
“พี่เฉิน! ฮือออ! ข้านึกว่าจะไม่รอดแล้ว! ข้านึกว่าจะไม่ได้เจอท่านอีกแล้ว!”
หลงเฉินลูบหัวนางเบาๆ อย่างปลอบโยน “ไม่เป็นไรแล้ว… พี่อยู่
