ต๊ะลงทะเบียนพอดี
หลิวอวิ๋นชะงักฝีเท้า มองแผ่นหลังของหลงเฉินด้วยความหงุดหงิด
“เฮ้ย! ไอ้ขอทาน! หูหนวกหรือไงวะ! ข้าบอกให้หลีกไป!” หลิวอวิ๋นตะคอก ใส่ พลางยกเท้าขึ้นจะถีบก้นหลงเฉินเพื่อระบายอารมณ์
หลงเฉินเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อย ทำให้เท้าของหลิวอวิ๋นวูบผ่านอากาศจนเกือบเสียหลักหน้าทิ่ม
“เจ้า…” หลิวอวิ๋นหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย “แกกล้าหลบข้ารึ!”
หลงเฉินหันกลับมามองด้วยสายตาเรียบเฉย “ข้ามาก่อน... เจ้าควรไปต่อแถว”
คำพูดสั้นๆ แต่ทำเอาทั้งบริเวณเงียบกริบ ทุกคนต่างมองหลงเฉินเป็นตาเดียวด้วยความตะลึง งงว่าไอ้หนุ่มบ้านนอกคนนี้ไปกินดีหมีหัวใจเสือมาจากไหน ถึงกล้าสั่งสอนคุณชายหลิว
“ต่อแถว?” หลิวอวิ๋นหัวเราะลั่นเหมือนได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก “ฮ่าๆๆ! ไอ้โง่นี่มันบอกให้ข้าต่อแถวว่ะ! รู้ไหมว่าข้าเป็นใคร! พ่อข้าบริจาคเงินให้สำนักปีละล้านตำลึง! ข้าจะเดินเข้าออกที่นี่เมื่อไหร่ก็ได้!”
ยามเฝ้าประตูรีบเดินเข้ามาผสมโรง ชี้หน้าด่าหลงเฉิน “ไอ้สวะ! แกกล้าเสียมารยาทกับคุณชายหลิวรึ! ดูสารรูปแกสิ เสื้อผ้าก็ขาด เงินค่าสมัครจะมีจ่ายหรือเปล่าก็ไม่รู้ ไสหัวออกไปซะ! สำนักกระบี่สวรรค์ไม่ต้อนรับขอทาน!”
หลงเฉินมองยามเฝ้าประตูสล
