ับกับหลิวอวิ๋น แล้วถอนหายใจเบาๆ
“คนรวยใช้เงินซื้อทาง… คนจนถูกเหยียบย่ำ… กฎระเบียบมีไว้บังคับใช้แค่กับคนอ่อนแอสินะ”
“บ่นพึมพำอะไรของแกวะ!” หลิวอวิ๋นหมดความอดทน “พวกเจ้า! สั่งสอนมัน! หักขามันทั้งสองข้าง แล้วโยนมันลงไปจากเขา!”
บ่าวรับใช้สี่คนของหลิวอวิ๋น ซึ่งล้วนเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับ ‘ก่อรากฐาน ขั้น 8’ แสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม หักนิ้วดังก๊อบแก๊บ เดินล้อมหน้าล้อมหลังหลงเฉิน
“เสียใจด้วยนะไอ้น้อง… แต่แกหาเรื่องผิดคนแล้ว!”
บ่าวคนหนึ่งพุ่งหมัดเข้าใส่หน้าหลงเฉินหมายจะชกให้จมูกหัก
“กัดมันเลยไหม? หรือจะให้ข้าพ่นน้ำลายใส่ตาพวกมัน?” เสี่ยวเฮยถามอย่างกระตือรือร้น
“ไม่ต้อง… เปลืองน้ำลายเจ้า”
หลงเฉินตอบในใจ พร้อมกับขยับตัว
เปรี้ยง!
ไม่มีใครมองทันว่าเกิดอะไรขึ้น เห็นเพียงเงาสีดำวูบผ่าน แล้วร่างของบ่าวคนนั้นก็ปลิวกระเด็นกลับหลังไปกระแทกกับรถม้าของเจ้านายตนเองจนรถม้าพังยับเยิน!
“อั๊ก!” บ่าวคนนั้นกระอักเลือด สลบเหมือดไปในหมัดเดียว
“อะไรกัน!” หลิวอวิ๋นและยามเฝ้าประตูเบิกตากว้าง
ยังไม่ทันหายตกใจ หลงเฉินก็หมุนตัวเตะกวาด บ่าวอีกสามคนที่เหลือถูกเท้าที่อัดแน่นด้วยพลังกายามังกรฟาดเข้าที่ก้านคอพร้อมกัน
ตุบ! ตุบ! ตุบ
