!
ร่างทั้งสามร่วงลงไปกองกับพื้นเหมือนตุ๊กตาผ้าที่ถูกตัดเชือก ชักกระตุกสองสามครั้งแล้วแน่นิ่งไป
ตอนนี้เหลือเพียงหลิวอวิ๋นที่ยืนขาสั่นอยู่คนเดียว หน้าซีดเผือดเหงื่อแตกพลั่ก
“กะ… แก… แกกล้า…” หลิวอวิ๋นชี้นิ้วสั่นระริก “พ่อข้าต้องไม่ปล่อยแกไว้แน่! แกจะต้อง…”
ผัวะ!
หลงเฉินไม่รอฟังคำขู่ เขาตบหน้าหลิวอวิ๋นฉาดใหญ่จนฟันร่วงกราวออกจากปาก หลิวอวิ๋นหมุนคว้างกลางอากาศสามตลบ ก่อนจะลอยละลิ่วไปกระแทกกับกำแพงหินหน้าประตูสำนัก
โครม!
ร่างของคุณชายผู้มั่งคั่งจมลึกลงไปในกำแพงหิน เกิดรอยร้าวเป็นรูปใยแมงมุมรอบตัว เขาหมดสติไปทันทีในสภาพที่ดูไม่ได้
ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมทั่วบริเวณอีกครั้ง ยามเฝ้าประตูอ้าปากค้างจนแมลงวันบินเข้าไปวางไข่ได้
หลงเฉินปัดฝุ่นที่มือเบาๆ แล้วเดินก้าวข้ามร่างของบ่าวรับใช้ที่นอนขวางทาง ตรงไปที่โต๊ะลงทะเบียน
เขาหยิบถุงเงินออกมาจากอกเสื้อ… ถุงเงินที่เพิ่งยึดมาจากตระกูลจ้าว… แล้ววางลงบนโต๊ะดัง ตึง!
“ข้าจะสมัครสอบ” หลงเฉินเอ่ยเสียงเรียบกับศิษย์ที่ทำหน้าที่จดชื่อ ซึ่งตอนนี้มือนั้นสั่นจนจับพู่กันไม่อยู่
“คะ… ครับ! ดะ… ได้ครับ! เชิญท่านจอมยุทธ์ลงชื่อตรงนี้เลยครับ!”
ศิษย์คนนั้นรีบกุลีกุจอเข
