ทียนไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาแทงหอกออกไปข้างหน้าเพียงครั้งเดียว ไม่มีการเคลื่อนไหวที่ซับซ้อน แต่ความเร็วนั้นเหนือกว่าเสียง!
“หอกวายุทลายภูผา!”
ลำแสงสีเขียวพุ่งวาบเป็นเส้นตรง อากาศถูกฉีกกระชากจนเกิดเสียงหวีดหวิวบาดหู หลงเฉินรู้ดีว่าเขาหลบไม่พ้น และรับตรงๆ ไม่ได้ด้วยพลังปราณที่มีอยู่
“ใช้ดาบรับ!”
หลงเฉินยกดาบเหล็กกล้าที่แย่งมาจากศัตรูขึ้นขวางหน้าอก อัดพลังปราณมังกรอสูรเข้าไปจนสุดกำลังเพื่อสร้างเกราะป้องกัน
เปรี้ยง!!
เสียงปะทะดังสนั่นหวั่นไหว ร่างของหลงเฉินไถลพรืดไปด้านหลังกว่ายี่สิบก้าว รองเท้าขุดพื้นดินเป็นร่องลึก ดาบเหล็กกล้าในมือ… แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เหลือเพียงด้ามดาบ!
“อึก...”
เลือดสีสดไหลซึมออกมาจากมุมปากของหลงเฉิน แรงกระแทกเมื่อครู่ทะลุผ่านดาบเข้ามาทำลายอวัยวะภายในของเขา หากเป็นคนทั่วไปคงกระดูกซี่โครงหักละเอียดและอวัยวะฉีกขาดตายคาที่ไปแล้ว
“โฮ่? ยังไม่ตาย?” จ้าวเทียนเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ “รับการโจมตีของระดับแก่นแท้ด้วยพลังหลอมรวมขั้น 2 แล้วยังยืนอยู่ได้… ร่างกายเจ้าทำด้วยอะไร?”
หลงเฉินถุยเลือดทิ้งลงพื้น แสยะยิ้มที่เต็มไปด้วยความบ้าระห่ำ
“ดาบมนุษย์มันเปราะบางเกินไป… ข้าว่าเรามาเล่นแบบ ‘ลูก
