ผู้ชาย’ กันดีกว่า”
หลงเฉินโยนด้ามดาบทิ้ง เขาฉีกเสื้อตัวบนที่ขาดวิ่นออก เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อที่สมส่วนและผิวหนังที่เริ่มมีเกล็ดสีแดงเข้มปกคลุมบริเวณหน้าอกและท่อนแขนชัดเจนขึ้น ไอความร้อนระอุแผ่ออกมาจากร่างกายจนอากาศรอบตัวสั่นไหว
“เข้ามา!” หลงเฉินกวักมือท้าทาย
“รนหาที่ตาย!” จ้าวเทียนคำรามด้วยความโกรธที่ถูกเด็กเมื่อวานซืนดูถูก เขาเร่งเร้าพลังแก่นแท้จนหอกมรกตเปล่งแสงจ้า “ตายซะ! พายุกระหน่ำแทง!”
จ้าวเทียนพุ่งตัวเข้าหาหลงเฉิน รัวปลายหอกออกไปนับร้อยครั้งในชั่วพริบตา เกิดเป็นเงาหอกสีเขียวระยิบระยับครอบคลุมทั่วร่างหลงเฉิน ทุกการโจมตีหนักหน่วงรุนแรงพอที่จะเจาะทะลุแผ่นเหล็กหนาสิบนิ้ว
แต่หลงเฉินไม่ถอย!
เขาใช้ “กายามังกรอสูร” เข้าปะทะโดยตรง!
เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!
เสียงที่ดังขึ้นไม่ใช่เสียงเนื้อถูกแทง แต่เป็นเสียงโลหะปะทะโลหะ!
หลงเฉินใช้ท่อนแขนที่มีเกล็ดมังกรปกคลุมปัดป้องคมหอกอย่างบ้าคลั่ง ประกายไฟแลบแปลบปลาบท่ามกลางการต่อสู้ ทุกครั้งที่คมหอกสัมผัสโดนผิวหนัง มันทำได้เพียงทิ้งรอยขีดข่วนสีขาวหรือบาดแผลตื้นๆ ไว้เท่านั้น เลือดที่ไหลออกมาก็หยุดลงในทันทีด้วยความสามารถในการฟื้นฟูระดับปีศาจ
“บ้าน่า! ผิวหนังเจ
