้ามันแข็งกว่าเกราะเหล็กไหลอีกรึ!” จ้าวเทียนเริ่มเหงื่อตก ความมั่นใจเริ่มสั่นคลอน
“ถึงตาข้าบ้าง!”
หลงเฉินอาศัยจังหวะที่จ้าวเทียนชะงัก พุ่งตัวฝ่าดงหอกเข้าไปประชิดตัว เขาไม่สนใจคมหอกที่เฉือนเข้าที่ไหล่ซ้ายจนเลือดสาด แต่กลับใช้มือซ้ายคว้าด้ามหอกของจ้าวเทียนเอาไว้แน่น!
หมับ!
“จับได้แล้ว…” หลงเฉินแสยะยิ้มจนเห็นเขี้ยวขาว
“ปล่อยนะโว้ย!” จ้าวเทียนพยายามกระชากหอกกลับ แต่แรงบีบของหลงเฉินมหาศาลดั่งขุนเขา
“หมัดมังกรอสูร... ทำลายล้าง!”
หลงเฉินง้างหมัดขวาจนสุดแขน เกล็ดมังกรสีแดงเปล่งแสงจ้า พลังปราณทั้งหมดถูกบีบอัดไปที่กำปั้นจนเกิดเสียงลมหวีดหวิว ก่อนจะกระแทกเข้าใส่เกราะอกของจ้าวเทียนเต็มรัก
ตูม!!!
เสียงระเบิดดังสนั่น เกราะอ่อนสีเขียวของจ้าวเทียนแตกร้าวเป็นลายแมงมุม ร่างของแม่ทัพใหญ่ปลิวกระเด็นลอยละลิ่วไปกระแทกกับกำแพงคฤหาสน์จนพังครืนลงมาทั้งแถบ
“อ๊ากกกก!”
จ้าวเทียนกระอักเลือดออกมา กลิ้งไปกับพื้นฝุ่นตลบอบอวล
ฝูงชนที่มุงดูอยู่ไกลๆ ต่างอ้าปากค้าง เงียบกริบจนได้ยินเสียงลมพัด
เด็กหนุ่มระดับหลอมรวม… ซัดยอดฝีมือระดับแก่นแท้กระเด็น? นี่มันเรื่องตลกบ้าบออะไรกัน!
“แฮ่ก... แฮ่ก...” หลงเฉินยืนหอบหายใจหนักหน่วง เลือด
