ไหลโซมกายจากบาดแผลนับสิบแห่งที่เกิดจากคมหอก แม้กายามังกรจะแข็งแกร่ง แต่การรับมือกับอาวุธระดับแก่นแท้ตรงๆ ก็สร้างภาระให้ร่างกายไม่น้อย
“พลังปราณข้าสู้มันไม่ได้… แต่ถ้าวัดกันที่ความอึดและพละกำลัง ข้าเหนือกว่า!” หลงเฉินวิเคราะห์สถานการณ์อย่างเยือกเย็น
ทันใดนั้น กองซากอิฐที่ถล่มลงมาก็ระเบิดออก
บึ้ม!
จ้าวเทียนลุกขึ้นยืนด้วยสภาพสะบักสะบอม ผมเผ้ายุ่งเหยิง เกราะอกแตกเสียหาย แต่แววตาของมันกลับเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งที่ทวีคูณ
“ดี… ดีมากหลงเฉิน!” จ้าวเทียนกัดฟันกรอด เลือดไหลมุมปาก “ข้าประมาทเจ้าเกินไป ข้าไม่คิดว่าในเมืองบ้านนอกแห่งนี้จะมีผู้ฝึกกายาระดับสูงเช่นเจ้า… แต่เจ้าทำให้ข้าโกรธจริงๆ แล้ว!”
จ้าวเทียนโยนหอกมรกตทิ้งไป เขาประสานมือเข้าหากัน พลังปราณสีเขียวเข้มข้นไหลมารวมกันที่ฝ่ามือ ก่อตัวเป็นก้อนพลังงานหมุนวนขนาดมหึมาที่ส่งเสียงคำรามราวกับพายุทอร์นาโด
“ข้าจะบดขยี้เจ้าให้แหลกเป็นผงธุลี! ด้วยท่าไม้ตายสูงสุดของข้า… ฝ่ามือวายุสังหารเทพ!”
แรงกดดันจากท่าไม้ตายนี้รุนแรงกว่าเดิมถึงสามเท่า พื้นดินรอบตัวจ้าวเทียนแตกระแหง ต้นไม้ในบริเวณใกล้เคียงหักโค่น นี่คือพลังโจมตีเต็มพิกัดของระดับแก่นแท้!
หลงเฉินยืนหยัดเผชิ
