ญหน้ากับพายุพลังงานนั้น เขารู้ดีว่าด้วยพลังปราณที่เหลืออยู่ เขาต้านทานท่านั้นไม่ได้แน่ และกายามังกรขั้นต้นอาจจะแหลกสลายหากโดนเข้าไปเต็มๆ
“ดูท่า… ต้องเสี่ยงดวงกันหน่อยแล้ว”
หลงเฉินสูดหายใจลึก เขาหลับตาลงเสี้ยววินาทีเพื่อสื่อสารกับสิ่งที่อยู่ในอกเสื้อ
“เสี่ยวเฮย… ตื่นรึยัง?”
ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงแรงสั่นสะเทือนเบาๆ จากเจ้าเต่าน้อย
“ตายซะ!!”
จ้าวเทียนซัดฝ่ามือยักษ์สีเขียวพุ่งเข้าใส่หลงเฉิน คลื่นพลังงานกวาดล้างทุกอย่างที่ขวางหน้า ราวกับพญามัจจุราชกำลังอ้าปากกลืนกินเหยื่อ
หลงเฉินลืมตาโพลง นัยน์ตาเปลี่ยนเป็นแนวตั้งดุจสัตว์ร้าย
“เข้ามา!!!”
แทนที่จะหลบ หลงเฉินกลับวิ่งสวนเข้าไปหาคลื่นพลังนั้นด้วยความเร็วสูงสุด เขาเดิมพันทุกอย่างด้วยร่างกายนี้และจังหวะเพียงเสี้ยววินาทีที่จะตัดสินความเป็นความตาย!
(จบบทที่ 26)